Zoals beloofd: de sound-effects van een Dublins verkeerslicht (140KB)… je waant je echt in computerspel…

Vandaag was ik bijna op tijd terug voor Nederland – Ivoorkust, alleen de eerste 8 minuten gemist, dus in tegenstelling tot de heenweg ging het vervoer op de terugweg wel uitstekend.

Vandaag eigenlijk erg weinig te melden: ’s ochtends opgestaan, ontbeten, uitgecheckt, en naar het vliegveld te gaan.

Dit keer met de Dublin Aircoach gegaan. Een stuk beter idee dan met lijn 747, die 2 euro extra waren goed besteed. Bagage veilig onderin opgeborgen ipv dat je maar moet afwachten of een grappig Dublinner met je koffer naar buiten rijdt bij een halte (’t zal wel niet gebeuren, maar ‘t is toch niet zo’n prettig idee), geen de-tour door allerlei buitenwijken van Dublin, een chauffeur die wel enigszins fatsoenlijk Engels spreekt.

Incheckbalie: 1 wachtende voor u. Handbagage-check: 200 wachtenden voor u (itt Schiphol voeren ze die direct uit bij het betreden van de gate, dus voordat je tax-free allerlei spullen kan kopen die dienst kunnen doen als moordwapen…), maar dankzij Ierse efficientie was dat ook een kwestie van 10 minuten. Met andere woorden: 47 minuten nadat ik m’n hotel had verlaten (op de heenweg zat ik toen nog op ongeveer 100 meter van m’n huis af, te wachten op een bus naar het station… :() zat ik op een stoel te wachten op het vliegtuig bij de juiste gate. Oeps… Nou ja, in 2.5 uur half boek uitgelezen, was op zich ook wel interessant.

De uitleg in het vliegtuig over hoe de riem werkt enzo was dit keer eens niet ook in het Gaelic, dus dat scheelde ook weer gedachten als ‘is dat nou Engels?’ :). Nou ja, en toen was ik dus weer in Nederland. Maandag gewoon weer aan het werk…

‘t is in ieder geval goed om te merken dat het ‘normaal’ rechts rijden niet weer een kwestie van wennen is, in de paar keer dat ik moest oversteken vandaag (ok, om precies te zijn: 1x) keek ik automatisch onbewust gewoon goed.

Vandaag na het ontbijt naar Howth gegaan met de DART (Dublin Area Rapid Transit), iets wat we in Utrecht een Tram noemen, en in Amsterdam ze de metro noemen). Bij Connolly Station opgestapt, alles was goed duidelijk aangegeven (behalve de prijs dan – viel behoorlijk mee: 3.50 voor een retourtje). Ik had net de trein gemist, dus ik moest een kwartiertje wachten tot de volgende naar Howth, dat kwam eigenlijk wel goed uit, kon ik een beetje het station bekijken.

De trein zelf was echt een voorbeeld van hoe het zou moeten. Op de minuut nauwkeurig op tijd. Op het spoor de komende drie vertrekkende treinen, met live-tijden. Stopcontacten in de wagons, schoon, ruim. Duidelijke informatie boven alle deuren (alle stations, met leds de route aangegeven, met groen de nog te volgen route, met geel de al gereden route, met rood stations waarop gestopt wordt, en knipperend rood het volgende station). Daarnaast werd alle belangrijke informatie ook nog eens omgeroepen.

In 20 minuten was ik in Howth aangekomen, een klein vissersdorpje, aan de Ierse zee. Daar een beetje rondgelopen, en foto’s gemaakt. Maar om eerlijk te zijn, erg imposant was het allemaal niet. Wel leuk om even te zijn geweest, dat dan wel weer. Na een uurtje ofzo had ik het eigenlijk weer gezien, en terug gegaan.

Ik had dus nog tijd om naar Phoenix Park te gaan. Na een korte tussenstop in het hotel heb ik dat dan ook maar gedaan. Ik had besloten om te gaan lopen, op zich zou dat wel te doen moeten zijn. Nou, ja, dat klopte ook wel een beetje, achteraf had ik echter beter met de tram kunnen gaan.

Phoenix Park was een behoorlijke teleurstelling. Op papier zag het er allemaal erg mooi uit: het grootste stadspark van Europa, 2.5x zo groot als Central Park in New York. Maar de realiteit is anders. Laat ik het zo zeggen: het schiet niet zo op dat wanneer je een Park aanlegt, je het compleet om-muurt, en dan rondom, en dwars doorheen 4-baans wegen gaat lopen aanleggen… (ok, het merendeel was 2-baans, maar wel 80km/h). Tel daarbij op dat je een enorm grasveld en niets meer inderdaad een park kan noemen, en tada, zo kom je wel in het Guiness Book of Records (in zo’n tentoonstelling in de Guiness Storehouse pas gerealiseerd dat dat Boek iets met het merk te maken heeft – het is ontstaan doordat zo’n Guiness-persoon zich afvroeg wat de snelste vogel is (nee, dat staat niet in de eerste editie van het boek..), en daarna dacht dat de gemiddelde kroeg-ganger ook dit soort vragen had; daar moest een boek voor komen – vol met ‘belangrijke’ weetjes voor in de kroeg), maar erg veel nut heeft het allemaal niet. Nou ja, er waren ook nog nuttige dingen in het park. Bijvoorbeeld het huis van de president van Ierland, als ‘n zus d’r mee dan praten, trommelen en dansen, dan heb ik in ieder geval het huis gezien. Buzzz.. Wrong.. Dat viel even tegen, na 3 km (ik heb het even nagemeten) na het begin van het park kom ik erachter dat de weg naar Aras An Uachtarain door een hek met een mannetje ervoor afgesloten is :( Aangezien de volgende mogelijke afslag naar rechts 2+ km besluit ik het maar op te gebven, en door de Cabra Gate het park te verlaten. Helaas het Wellington Monument dus niet aanschouwd, wel redelijk dichtbij langs gekomen, maar ik had het plan om op de terugweg daar even langs te gaan, daar is het dus niet van gekomen.

Het hele stuk maar weer teruggelopen (kilometer of 6 denk ik), helaas reed de enige bus 1x per dag ofzo, en stopte die verder van het centrum dan waar ik me al bevond, dus dat was niet echt een mogelijkheid. Onderweg nog een hulpvaardige Ier tegengekomen (’Ar’ ya last?’ – nee, ik wist helaas precies waar ik me bevond), en daarna ook nog wat andere touristen. Blijkbaar was ik niet de enige die deze fout maakte; doet me goed :).

Nou ja, daarmee is m’n laatste dag in Dublin
ten einde gekomen. Morgen vlieg ik om half 3 ofzo pas terug, om precies midden tijdens de wedstrijd van het Nederlands elftal thuis te komen; beetje slecht gepland…

Oh jam, ik ben er vandaag ook achtergekomen dat Eolas in het Gaelic informatie betekent.

Helaas heb ik ook geen foto kunnen nemen van een vuilniszak hier. Blijkbaar moet je op de zak een bepaalde sticker plakken om aan te tonen dat je de vuilnisnis inderdaad buiten mag zetten.

Vandaag was de Guinness-dag. Rustig aan gedaan bij het lopen naar de Guinness Storehouse. In het hotel op de kaart gekeken, en daarna de plek gewoon zonder te kijken kunnen vinden.. Ik ga de weg in Dublin nog eens vinden ook :).

Ik wist niet erg goed wat ik moest verwachten. Tijdens het Quinity uitje heb ik van verscheidene collega’s onafhankelijk van elkaar gehoord dat ik daar naar toe moest gaan. Maar uit andere hoeken heb ik vernomen dat het behoorlijk overrated is. Ok, 14.5 euro is duur (voor de verandering m’n UT-pas maar eens niet laten zien :)), maar daarvoor krijg je naast een Guinness ook nog een tour die als je het een beetje rustig aan doet een uurtje of twee duurt.

Wat wel grappig was is dat ik bij binnenkomst m’n camera opborg, omdat ik in de veronderstelling was dat je geen foto’s mocht maken. Maar blijkbaar was dat geen probleem, de rest klikte er stevig op los. Nou ja, toen heb ik mijn toestel ook maar weer tevoorschijn gehaald. Helaas had ik m’n externe flitser niet bij me; om gewicht te besparen had ik naast de camera met daarop de 17-40, alleen de 50 f/1.8 bij me. Dus ik moest me behelpen met ISO1600 of een interne flitser.

Nou ja, na een behoorlijke tijd uiteindelijk om de zevende verdieping uitgekomen om m’n eerste Guinness te drinken. Wat is dat smerig spul zeg! Maar goed, hij was ‘gratis’, dus ik moet niet zeuren. Het uitzicht vanuit de Gravity bar is trouwens wel erg mooi. De terugweg naar het hotel was een behoorlijke uitdaging, zo’n pint Guinness komt op een bijna lege maag behoorlijk hard aan. Ben je net een beetje gewend aan al dat verkeer dat links rijdt, krijg je dat weer… :)

In het hotel maar even een uurtje bijgekomen voordat ik ging eten. Vandaag Thais gegeten, dat was erg goed te doen. ‘t restaurant staat volgens mij niet in de gidsen die ik heb, maar ‘t was erg lekker, redelijk betaalbaar en met vriendelijk personeel (en aangezien het aziaten waren waren ze voor de verandering ook nog eens verstaanbaar :)). Eigenlijk is iedereen hier echt super-aardig, bij elke aankoop wordt je vriendelijk bedankt (soms wel 3x). Wanneer ze voordringen bij de PIN-automaat (ik stond ook niet echt duidelijk te wachten, andersom was ik misschien ook wel voorgegaan) kreeg ik meteen excuses (in Nederland krijg je – als je geluk hebt – maximaal een gezicht van ‘had je maar duidelijker in de rij moeten staan, eikel’).

Voor de rest heb ik vandaag alleen een beetje doelloos rondgelopen. Ik heb het idee dat ik het merendeel inmiddels wel gezien heb. De stoplicht-SFX heb ik zo subtiel mogelijk opgenomen, dus wanneer ik weer in Nederland ben zal ik die even uploaden.

Vanavond stonden een zooitje Duitsers zingend en hossend te vieren dat ze lafjes in de 91ste minuut alsnog hebben gewonnen, gelukkig zijn ze inmiddels opgehouden.

Morgen ga ik of naar Phoenix Park, of met de DART naar Howth. Adviezen kunnen gegeven worden tot na het ontbijt…

Vandaag eigenlijk niet zoveel te melden. Na het ontbijt een beetje in Dublin rondgelopen zonder echt doel voor ogen.

Geprobeerd Trinity College te bezoeken, maar om een of andere reden liep ik gewoon langsheen. Zo ongeveer tussen de middag Eason ontdekt, een wel leuke boekwinkel. Ik denk dat de grote boekwinkels in Praag groter zijn, maar hier hebben ze wel meer Engelstalige boeken :) Daar even een kleine shopping-spree gehouden en wat boeken gekocht die ik in Nederland lastiger kan vinden.

Ook meteen een fatsoenlijke map van Dublin gekocht. Bij Lonely Planet hebben ze niet door hoe je logische maps maakt waar je iets aan hebt wanneer je door een stad heen wandelt. Het is erg onlogisch wanneer je rechts van een pagina afwandelt, dat je dan een aantal pagina’s terug moet bladeren, en dan op een kaart met een compleet andere schaal terechtkomt. Daarnaast heeft die Lonely Planet gids nog iets wat me erg irriteert: alles is gesorteerd op wijk. Wanneer ik een interessant muzeum zoek maakt het me echt niet uit in welke wijk die zich bevind… Dus de Lonely Planet guide is vanaf vanmiddag geditcht en vervangen door een alternatief.

Hiermee heb ik meteen een tweede poging ondernomen om bij Trinity College te komen. Dit keer met wat meer success. Wat echt erg vreemd is is dat er maar 1 ingang is (zeg maar de Dublinse Checkpoint Charley). Ik was eerst drie-kwart om het terein heengelopen, en daarbij was ik niet echt onder de indruk: voornamelijk oude inspiratieloze zut. Maar toen ik echter binnen op het terein was veranderde dat wel. Mooie gebouwen (wel oude zut), in een plezierige omgeving. Kan me echter niet goed voorstellen dat de studenten en medewerkers zo blij zijn met de constante aanwezigheid van toeristen… Wat erg leuk is om te zien is dat de bordjes om het gras niet te betreden echt werken. In Nederland wordt dat meteen als uitdaging gezien…

Daarvoor trouwens nog even langs het Nationale muzeum geweest. Met gratis toegang zoals het hoort (dankzij de PDA versie van nu.nl kan ik mooi up-to-date blijven zodat ik de stukjes ook een beetje actueel kan maken :)). De gratis toegang heeft me echter niet kunnen overhalen om het muzeum ook in te gaan.

Verder nog een mooi park en een mooi winkelcentrum bezocht. Voor zove winkelcentra mooi kunnen zijn natuurlijk, en met Winkelcentrum Kanaleneiland en Hoog Catherijne als referentiekader in het achterhoofd moet je mooi natuurlijk wel met een korreltje zout nemen :)

Verder valt het me op dat ik tot nu toe meer groepen Tsjechen dan groepen Nederlanders tegen ben gekomen (4 vs. 1). of er zijn zoveel Tsjechen hier op vakantie, of zo weinig Nederlanders, of de Nederlanders vallen minder op.

Al die spookrijders hier begin ik inmiddels wel
een beetje aan te wennen, hoel het bij straten zonder stoplichten nog steeds we’ll een vervelend iets is. Over stoplichten gesproken: de meeste Dublinners negeren ze behoorlijk, een stuk meer dan in Utrecht. De SFX van de stoplichten zijn trouwens erg leuk. Wanneer ik de kans krijg, ik het niet vergeet, en het lukt, zal ik het eens opnemen met m’n PDA.

Morgen op het programma staat zo’n Dublinse brouwerij, kijken of ik m’n eerste Guiness van m’n leven ga drinken…

Vandaag dus de eerste dag Dublin. De dag startte vrij slecht: dankzij het openbaar vervoer was ik na ruim 35 minuten al ongeveer 200m van m’n woning verwijderd. Dat is wel eens beter gegaan… Daardoor ook de trein gemist die ik wou hebben. En de trein zelf had ook nog eens 20 minuten vertraging. Dus 50 minuten later dan gepland kom ik op Schiphol aan. ‘Gelukkig’ had het vliegtuig ook vertraging en was ik dus nog op tijd. Wanneer het vliegtuig geen vertraging zou hebben gehad denk ik dat ik m’n vliegtuig gemist zou hebben.

De vlucht zelf ging gewoon voorspoedig. De eerste keer dat ik in een A320 heb gezeten, m’n andere vluchten waren allemaal in een 737. Het grappige is dat ik zo op het eerste gezicht eigenlijk maar weinig verschillen kan ontdekken. De vleugels van een A320 zijn volgens mij iets kleiner, maar voor de rest lijken ze erg op elkaar. Wat me tijdens de vucht al meteen opviel is dat het Engles van de Ieren heel anders is dan het Engels dat ik gewend ben.

Daarna met de bus naar het centrum. Blijkbaar zijn er in Ierland verschillende busmaatschappijen die dezelfde route hebben, dus ik moest nog kiezen ook welk ‘merk’ bus ik nam. Uiteraard zo maar een willekeurige bus gepakt, want ik weet de verschillen toch niet (lijn 747 rijt naar het cetrum).

De bussen hier zijn trouwens allemaal dubbeldekkers, dat is wel een grappig gezicht. Al in de bus voelt het links rijden echt heel raar: d’r klopt gewoon iets niet. Blijkbaar worden je hersend in 25 jaar zo geconditioneerd dat rechts rijden gewoon de logische manier is. Ook wel ‘handig’: de busbaan was gecombineerd met het fietspad. Wanneer je dat in Utrecht zou doen, dan wordt het wekelijkse stadblad meteen twee keer zo dik door alle overleidensberichten. Maar blijkbaar hebben ze daar niet zo veel last van. Ik heb eigenlijk ook maar 1 fietser gezien, dus of er is maar 1 fietser, of de rest is inmiddels dood, of de rest durft niet…

Aangekomen op O’Connell Street uitgestapt. Aangezien m’n hotel Off O’Connell Street lag kon dat niet al te moeilijk zijn, toch? Ik kon de genoemde zijstraat echter niet vinden op de kaart. Dus toen maar de brute-force manier geprobeerd: gewoon de straat aflopen en in elke zijweg kijken of ik het hotel kon zien. Beetje jammer alleen dat ik net de verkeerde kant opliep: achteraf had ik 50m naar links moeten lopen nadat ik uitgestapt was. Na ongeveer 1km rechtsaf gelopen te hebben heb ik het iets slimmer aangepakt door het Hotel even op te zoeken in de lonely planetde gids. Ik hoefde alleen naar nummer 54 op de kaart te gaan. Nou ja, toen dus maar weer een kilometer teruggelopen.

Het hotel waar ik nu zit is (tot nu toe) gewoon goed: ruime kamer, alles klopt en werkt, kluisje, waterkoker met supply Irish breakfast tea (en drie verschilende typen suiker, en melk), en zelfs een (wel redelijk luidruchtige) airco: Ieren zijn blijkbaar wel optimistish ingesteld (de gemiddelde temperatuur komt gedurende het hele jaar niet boven de twintig graden uit…).

Na het inchecken de stad even ingegaan, even een beetje rondgewandeld. Waar ik echt nog niet aan kan wennen is dat de hele stad vol met spookrijders zit :) Overal staan aanwijzingen op de weg om naar rechts te kijken, maar ik kan er nog niet aan wennen: ik blijf maar eerst naar links kijken. Samen met de ingeslepen gewoonte om na het naar links kijken de eerste stap te zetten (dit heb ik goed kunnen onderdrukken vandaag) is dat niet heel erg praktisch :). ‘t voelt een beetje aan als tijdens m’n eerste paar rijlessen: toen kwam er ook allerlei verkeer uit plekken die je niet verwacht.

Wat trouwens ook wel fijn is is dat ze hier tenminste een beetje doorlopen. In Barcelona haalde ik de hele tijd mensen in terwijl ik op m’n toeristentempo door de stad banjerde, hier wordt ik gewoon ingehaald zoals het hoort.

Het lopen opzich is ook nog wel een beetje raar. In Nederland loop je normaal gesproken rechts van de straat, en als je mensen inhaalt, doe je dat links (zodat de langzamere personen in de etalages kunnen blijven kIjken), maar het systeem hier heb ik nog niet kunnen ontdekken. Het zal er wel mee te maken hebben dat een gedeelte van de mensen gewend is links te rijden, en een ander gedeelte gewend is rechts te rijden. In ieder geval: ik heb op dit moment een beetje het idee dat ik de hele tijd mensen in de weg loop.

Het valt me ook op dat ik meer moeite heb met het Engels dat hier gesproken wordt. Bij Ericsson, bij het afstuderen op de UT en bij WMC heb ik in totaal zo’n 1.5 jaar voornamelijk Engels als voertaal gebruikt, maar of het nou komt omdat dat inmiddels al weer 2.5 jaar geleden is, of omdat het Ierse accent toch behoorlijk anders is, dan het niet-native Engels van Nederlanders, Pakistanen, Brazilianen, N-Ieren (hmmm..), Fransen en Argentijnen. Ik denk eigenlijk het laatste. Bij Air Lingus spreken
Ze trouwens ook nog een Gaelic, dat schiet natuurlijk al helemaal niet op… :)

Ook even geen rekening gehouden met het feit dat ze hier andere stekkers hebben (drie platte pinnen in een driehoek). Ik heb m;n Euro-stekkers er nog niet ingeprobeerd te steken, maar dat gaat vast geen success worden… Gelukkig in de badkamer we’ll een soort van Euro-stekker-stopcontact: drie gaten op een rij, en afhankelijk of je de rechter of de linker buiten pin gebruikt heb je of 110V of 220V. Dat moet een keer foutgaan natuurlijk (maar gelukkig zijn al m’n opladers/adaptors 110/230V 50/60Hz). De ‘for shaving only’ moet ik dan maar even lezen als ‘for shaving and recharching only’ :)

Vanavond een beetje rondgebladerd in m’n lonely planet guide, morgen-ochtend maar eens naar Trinity College, en het zuiden van de Liffey verkennen.

Toen ik anderhalf jaar geleden in Barcelona was heb ik dagelijks m’n weblog bijgehouden (dag 1, dag 2, dag 3, dag 4, dag 5 en dag 6). Die stukjes waren niet al te lang, maar het typen op een onscreen toetsenbord op een PDA kost behoorlijk wat moeite, dus die stukjes kosten ook behoorlijk wat tijd om te typen.

Vandaar dat ik het deze vakantie anders ga doen: ik heb een Bluetooth toetsenbord gekocht voor m’n PDA. Hij is pas deze week binnengekomen, dus ik heb er nog niet erg veel mee kunnen spelen (veel verder dan: hij doet het ben ik nog niet gekomen). Maar ik hoop in ieder geval dat ik dan tijdens m’n vakantie wat makkelijker iets langere teksten kan typen.

Ik zal na m’n vakantie wel een stukje schrijven over hoe hij is bevallen. Eerste indruk is dat de bouw kwaliteit behoorlijk te wensen overlaat. Hij kraakt, buigt aan alle kanten door, en de schuifjes schuiven niet lekker. Dus niets voor dagelijks gebruik, maar m’n vakantie moet hij wel doorkomen…