Dinsdag kwamen de lenzen binnen, en toen een afspraak gemaakt voor zaterdag. Dus vorige week zaterdag was het zo ver: de eerste keer lenzen indoen!

Ik dacht van tevoren: de eerste paar keer wordt het voorgedaan, en daarna mag je het zelf een keer proberen, maar nee hoor, je wordt meteen in het diepe gegooid… Achteraf gezien natuurlijk nogal logisch: wanneer iemand anders met z’n vingers in je ogen gaan frotten wordt het waarschijnlijk een grote bloederige bende :) Maar goed, toen zag ik dus voor het eerst contactlenzen. Ik dacht altijd: harde lenzen zijn compleet onbuigzaam (zeg maar zoals glas) en zachte lenzen kan je enigszins vervormen (zeg maar als de nieuwe Coca-cola flessen), maar dat had ik dus even fout…. Zachte lenzen zijn gewoon ronde stukjes plastic zonder veel vorm waar je vanalles mee kan doen: binnenstebuiten keren, oprollen, dubbelvouwen, etc. Soort van een stukje plakband (maar dan zonder lijm aan 1 kant :), en iets dikker). Vreemd spul… en dat moet er straks voor gaan zorgen dat ik beter kan zien… jaja….

Nou goed, eerst wat theorie; da’s altijd het makkelijke gedeelte… Daarna mocht ik het zelf gaan proberen. Dat viel natuurlijk zwaar tegen. Het lijkt zo eenvoudig, maar om een of andere reden weten m’n ogen het toch altijd weer voor elkaar te krijgen om te knipperen, of om compleet weg te draaien op het moment dat er een vinger op 1 millimeter afstand komt, gek he? :) Maar ja, na een ‘paar’ pogingen lukt het dan eindelijk. En verrek, het werkt ook nog, zo op het eerste gezicht…. Daarna weer uitdoen (oei: knijpen in je oog? Dat is ook best wel tegennatuurlijk :)), daarna weer in, daarna weer uit, en daarna weer in. ‘t gaat wel steeds makkelijker. Maar ja, dit is natuurlijk wel met iemand erbij die kan zeggen wat ik fout doe op het moment dat het niet lukt… ik ben benieuwd wat er gebeurt op het moment dat dat niet meer gezegd wordt…

Wat me erg opvalt is dat ik eigenlijk heel erg weinig merk van de lenzen, je voelt ze eigenlijk niet (tenzij je er heeeeel erg op gaat letten, in ieder geval een stuk minder dan bij een bril), en na een paar minuten ben je eigenlijk gewoon vergeten dat je ze in hebt (bij het eruit halen ook gewoon niets kunnen voelen, en dan echt gaan controleren of ze er nog wel inzitten…). Dat valt me heel erg mee… Wat ook wel grappig is: omdat ik lenzen met cilinder heb moeten ze eerst een paar minuten draaien voordat ze goed zitten, m’n zicht wordt dus pas na een paar minuten ok.

Na ongeveer anderhalf uur loop ik zonder bril en met lenzen de winkel uit. Wel erg wennen… Doet me heel erg denken aan de eerste keer dat ik met een bril over straat liep. Je hersens zijn zo lang gewend dat je op een bepaalde manier ziet, en doen daardoor aannames en weten daardoor allerlei informatie op te halen (hoe waziger: hoe verder weg, als opeens alles scherp is kan je in 1x niet meer inschatten hoe ver weg iets is), toen had ik echt het gevoel dat ik overal tegenaan botste. Dat gevoel had ik zaterdag weer: opeens is alles anders.

Wat mij opviel:
- Alles is groot!
- Gezichten zijn veel duidelijker zichtbaar, zeker verder weg
- Alles is veel helderder
- Aan de zijkant is opeens ook alles scherp

Maar:
- Lezen van dichtbij gaat minder goed
- M’n ogen werken nog niet goed ’samen’, als ik 1 oog dichtdoe heb ik scherper beeld dan met 2 ogen samen

Ik dool nog even wat door de stad heen (allemaal mensen ontwijkend :)), maar m’n hersens moeten echt duidelijk nog aan het nieuwe beeld wennen. Zeker wanneer ik zelf beweeg heb ik het gevoel dat niet ‘alles klopt’. Maar ja, dat gaat wel over…

Dat ik meer moeite heb met lezen merk ik in een winkel, wanneer ik langs de schappen loop heb ik best wel moeite om te lezen wat er allemaal staat… maar ja, misschien is het ook wel gezichtsbedrog, en wat het met bril net zo lastig…

Dat is wel vervelend… het grote vergelijken begint… zie ik nou beter, zie ik nou slechter. He, dat kon ik met bril toch wel lezen, of misschien toch niet? Het is helemaal vervelend omdat je niet even je bril op kan zetten om iets te controleren…

Om 5 uur even achter de PC gezeten, en toen viel het me wel op: het beeld is gewoon lastiger te lezen… Maar ja:
- Is het flauwekul en beeld ik me dat alleen in?
- Zijn het de lenzen?
- Is het gewenning?
- Zorgt 1.5 uur in je ogen pielen ervoor dat het lezen sowieso wat minder wordt?

Om 6 uur de lenzen uitgedaan (dat ging redelijk vlotjes), en opgeborgen (oeps, vergeten schoon te maken… kom ik de dag erna achter).

Toen natuurlijk verder gegaan met vergelijken: nee, met bril kan ik dat ook niet lezen, en tsja, dat lezen van die monitor gaat nu ook niet lekker, misschien zijn m’n ogen wel gewoon helemaal vermoeid van al dat gedoe van vandaag… Dus maar eens wachten op hoe het morgen gaat…

Na m’n ooglaserzoektocht bedacht ik me: waarom eigenlijk geen contactlenzen. Ik had het nooit zo op een stuk plastic in je oog, maar ja, als je eenmaal hebt gezien wat LASIK met je doet valt dat ook wel weer mee :) Dus een paar avonden erna eens wat opgezocht over contactlenzen. Nooit geweten bijvoorbeeld dat 1.5 miljoen Nederlanders contactlenzen gebruiken, wat veel zeg.

Nou ja, eigenlijk kwam het er wel op neer dat de conclusie was: waarom niet een keer proberen. Met zachte dag/maandlenzen kan je zo weer terug als het niet bevalt, en het financiele aspect is ook wel goed te overzien (met harde (of eigenlijk: vorm-stabiele) lenzen is de gewenningstijd veel langer, en ben je ook meteen een paar honderd euro kwijt).

Omdat ik m’n ogen toch best wel als een waardevol bezit beschouw wou ik wel naar een goede speciaalzaak die weten waar ze het over hebben (of in ieder geval: waarvan ik het idee heb dat ze weten waar ze het over hebben….). M’n opticien in Zutphen (De Brilshop – waar ik erg tevreden over ben) is een beetje ver weg, dus dat is niet praktisch. Dus toen begon de zoektocht naar een goede opticien in Utrecht. Geen gemakkelijke zaak… Uiteindelijk uitgekomen bij Lens, daar heb ik wel vertrouwen in: ze zijn gespecialiseerd in contactlenzen, hun website bevat veel informatie (meer dan je op het eerste gezicht zou denken – de structuur van de website is wel ’sub-optimaal’), en het lijkt er gewoon op dat ze hun werk serieus nemen. Daar betaal ik graag een paar tientjes per jaar meer voor, dan bij de default brillenboer in het winkelcentrum naast de AH….

Vorige week maandag via de website contact opgenomen dat ik graag op vrijdag een afspraak wilde maken (omdat ze de tijd voor je nemen willen ze graag eerst een afspraak maken – klinkt op zich niet onredelijk). Dinsdag geen reactie. Dus woensdag maar eens gebeld. ‘Ja, we hadden niet genoeg informatie van je om een afspraak in te plannen’. Euh, ok, dat kan wel zijn, maar je hebt wel m’n email-adres en m’n telefoonnummer, dus als je meer informatie wilt hebben om een afspraak in te plannen kan je natuurlijk ook even contact met mij opnemen… Nou ja, even m’n straat en huisnummer opgeven, en ze hadden wel genoeg informatie, en dus voor vrijdag een afspraak gemaakt. Beetje jammer, ik kan niet anders zeggen…

Die vrijdag dus bij hen geweest. Eerst een computer-oogmeting om enigszins een idee te krijgen van de sterkte, daarna een oogdruk meting (ik weet eigenlijk niet waarvoor die is, maar ‘t was in ieder geval een vreemd gevoel :) – zo’n apparaat blaast onverwacht wat lucht in je oog (en meet daarna waarschijnlijk iets :))). Het verhaal daarna over de verschillende lenzen was niet heel veel informatiever dan wat je zelf kan opzoeken. Toen al besloten dat ik zachte (maand)lenzen wou, daglenzen was vanwege de cilinder niet mogelijk (jammer…). Daarna heeft een opticien m’n ogen handmatig gemeten (waarbij het eindresultaat best uit de buurt lag van de computermeting (die ook best veel afweek van m’n huidige bril), dus een computermeting is leuk als uitgangspositie om te beginnen met meten, maar absoluut ongeschikt als eindresultaat). Tenslotte heeft hij nog even gekeken of m’n hoornvlies in orde was en of het verantwoord was om contactlenzen in te doen.

Omdat de lenzen met cilinder niet op voorraad waren (dat zat er wel in…) kon de volgende stap niet aansluitend, en was het even wachten totdat de lenzen binnenkwamen. Ongeveer drie kwartier later stond ik buiten… spannend…

Een paar weken geleden kwam het onderzoek van de Consumentenbond naar ooglaserklinieken in het nieuws. Ik heb in het verleden wel eens een avondje besteed aan het Googlen van de verschillende ooglaserbehandelingen, LASIK, LASEK e.d. Toentertijd besloten dat het nu nog een beetje vroeg was.. misschien wel iets voor over een tijdje.

Nou ja, na die nieuwsberichten toch maar weer eens verder wezen kijken, en inmiddels is er inderdaad al wel het een en ander veranderd. Kijk, dat zo’n computer met een laserstraal een gedeelte van je oog wegbrand, daar kan ik nog wel enigszins mee leven. Dat is eigen niets anders dan een lens slijpen, en tegenwoordig kunnen ze chips maken met 45nm technologie, dus dan zal dat vast en zeker ook wel nauwkeurig genoeg kunnen. Nee, waar ik echt bang voor was: voordat die laser z’n werk kan doen moet een oogarts eerst zorgen dat de laser bij het oog kan. Daarvoor gaat hij met een (kleine – dat dan wel weer…) decoupeerzaag door je hoornvlies heen zagen, en zaagt hij een mooi rondje uit je oog. Nou ja, bijna dan, want net voordat hij klaar is met het rondje klapt hij dat flapje om, en daarna kan de laser z’n gang gaan. Wanneer dat klaar is, klapt de chirurg dat flapje weer terug en klaar. En dat zo’n chirurg dwars door m’n oog gaan lopen zagen, nee, dat lijkt me niets…

Maar de techniek staat niet stil, dus ze hebben daar iets op gevonden. In plaats van dat een mens met een decoupeerzaag tekeer gaat kan het tegenwoordig ook anders. Bij IntraLASIK gebeurt ook het maken van het flapje met een laser. Er worden een paar miljoen kleine bubbels in je oog gemaakt door een paar miljoen laserpulsjes. Dat klinkt al meteen een stuk geruststellender :)

Maar wat me niet zo geruststelde waren alle standaardverhaaltjes op de sites van de klinieken, en ooglaser-apparatuur. Weinig echt diepgaande materie, het niveau bleef toch een beetje bij ‘wat zijn wij geweldig – wij gebruiken als enigste in Europa / Nederland / West-Vlissingen de ultra-coole UltraLaser 2000 (met onderhoudscontract)’. Op zich wel leuk om te weten wat voor coole apparatuur ze gebruiken, maar ik wil liever een realistisch overzicht van alle voordelen en risico’s op een rijtje… Ze melden allemaal een slagingspercentage van 97%+ ofzo, maar als je dan de kleine lettertjes leest blijkt dat ze slagen definieren als 20/20 zicht hebben. Kijk, ik zou dat toch eigenlijk wel uitgebreid willen zien, er zijn wel meer factoren die bepalen of je zicht ok is of niet.

Dus toen maar wat verder wezen zoeken, en specifiek naar sites die niet van klinieken / fabrikanten zijn. Daar onder andere deze site bevonden: http://www.lasikeyesurgerywebsite.com

97% kans op slagen is leuk, maar als het fout gaat kan het ook heel erg fout gaan, en bovendien blijf je de rest van je leven risico lopen. Dus: de komende jaren geen laser behandeling voor mij.

Met het tankpasje van m’n leasemaatschappij kan ik inloggen op een webapplicatie waarop je allerlei dingen kan zien. Op zich best handig, ware het niet dat er een hele vette bug inzit. Maar aangezien die bug zo triviaal te vinden is, kan je er toch nog wel je gegevens die je wilt uithalen.

Wat je onder andere kan doen is een Excel rapport genereren (dat vervolgens als tekst-bestand wordt gedownload; weer een bug…) met daarin allerlei gegevens over je tank-historie. Wanneer je die gegevens in een spreadsheet hebt geladen kan je daarmee gemiddeldes e.d. gaan uitrekenen. Hieronder maar meteen m’n ruwe gegevens:

Ik heb maar even handmatig m’n prive tankbeurten in het buitenland toegevoegd (en een typ-fout in de km-stand bij een tankbeurt verbeterd), zodat de gegevens toch een beetje ergens op slaan (ja, dat is die bug ja…. de webapp rekent die niet mee, en beweert met droge ogen dat ik maar een afwijking heb van 0.4% ten opzichte van de theorie…).

Meest interessante getal is natuurlijk 1:15.4, nou niet echt dicht bij het theoretisch verbruik van boven de 1:20. Wat verder wel opvalt is dat 1700 km onafgebroken snelweg/autobahn niet echt veel scheelt in verbruik, slechts een kilometertje per liter meer, ik had eigenlijk wel meer verwacht. Blijkbaar scheelt het toch wel behoorlijk of je nou 120 km/h of zo’n 130 km/h rijdt, de laatste tankbeurt was na voornamelijk snelweg (Utrecht – Zutphen en Utrecht – Enschede) en die is gewoon zuiniger…

Nou ja, ik ben erg benieuwd hoe het verbruik er over een half jaar of over een jaar uitziet… ten eerste schijnt een auto zuiniger te gaan rijden na een paar duizend kilometer en ten tweede ben ik ook wel benieuwd naar of de reparatie van laatst misschien ook invloed gaat hebben…

Maar even de afloop van de problemen met m’n auto posten.

De garage belde vrij snel na het schrijven van m’n vorig stukje (al voordat het online stond) dat ze samen met Honda Nederland een paar mogelijke oorzaken gevonden hadden, en dat ze de auto graag een keer een dag wilden doormeten. Waarschijnlijk was een sensor in de motor kapot, of was er iets mis met het accu-systeem. Afhankelijk van wat er precies kapot zou zijn moest er dan een vervangend onderdeel besteld worden en kon daarna in een paar uur het onderdeel vervangen worden.

Die vrijdag was ik roostervrij, dus ’s ochtends de auto bij de garage neergezet, en ’s middags hem weer opgehaald (goh, zo’n TomTom is ook in de bus handig: weet je precies bij welke halte je er nou uit moet!). Uiteindelijk zat het probleem hem ergens anders: een sensor (volgens mij de motor positie sensor) in de versnellingsbak die de ‘verhouding’ ‘benzine-motor’ / ‘elektro-motor’ bepaalt was kapot, en hiervoor moesten ze de complete versnellingsbak uit elkaar hebben. Dus in plaats van een paar uur, zou dat weer een hele dag kosten. Aangezien dat zowel mij als de garage niet goed uitkwam om dat de week erop te doen, hebben we de week daarop een afspraak gemaakt.

Dus vorige week ’s ochtends de auto er neer gezet, en met de bus naar het werk gegaan. Meteen weer een reminder waarom het OV een drama is: ze krijgen het steeds voor elkaar om gewoon op compleet willekeurige tijden bij een halte te komen, het lijkt er wel op of die haltetijden voor niets opgehangen zijn (nou moet ik wel eerlijk zeggen: het kwam wel precies goed uit, ik hoefde nooit lang te wachten, dus uiteindelijk was ik sneller dan wanneer ze zich wel aan hun schema zouden hebben gehouden…). Die dag was de auto helaas nog niet klaar, maar de dag erop was was hij weer als vanouds (nou ja, eigenlijk juist niet natuurlijk…).

Ik heb er nu nog maar 3 korte ritjes mee gereden (1x van garage naar huis, en 1x op en neer naar het werk), maar het grappige is: de auto voelt gewoon heel anders aan. De overgang benzine/elektra gaat veel soepeler, en wat ook opvalt is is dat hij nu opeens wel ‘gewoon’ wanneer je constant rijdt puur overschakelt op alleen elektra (de benzine motor blijft dan nog wel stationair lopen, ‘t is niet zo als bij de Prius dat de motor dan helemaal uitgaat). Voorheen is me het slechts 1x overkomen toen ik echt vele seconden achter elkaar precies even hard reedt, maar nu is me het al een paar keer overkomen, ook gewoon in de 30km zone bij m’n woning.

Het is aan de ene kant best eng om te beseffen dat 1 klein stukje elektronica zo’n invloed heeft op het rijgedrag en het gevoel van de auto, maar ja, aan de andere kant, eigenlijk kan dat natuurlijk ook niet anders.

Eergisteren in het stukje over Eckart’s Notes al eventjes aangestipt: het niet diepgaande van het boek. Uiteraard kan je in een boek niet alles vertellen, maar ik denk dat het onderstaande punt toch best wel een essentieel probleem vormt bij het celdelingsprincipe dat bij BSO gebruikt is.

Het celdelingsprincipe houdt in dat je wanneer een bedrijf boven een bepaalde grootte groeit (voordat de bureaucratie toeslaat) het bedrijf splitst in 2 autonome bedrijven die orthogonaal in de markt staan (dat kan bijvoorbeeld geografisch, of technologisch zijn, zolang de bedrijven maar absoluut niet in elkaars vaarwater gaan zitten). De twee bedrijven zijn afzonderlijk weer klein genoeg om verder te groeien zonder dat je uiteindelijk een groot log bedrijf krijgt.

De bedrijven kunnen wel samenwerken en van elkaar leren. Dingen als standaard-contracten, best-practices, etc. worden gedeeld over de verschillende bedrijven. Vanuit de holding worden geregeld kpi’s vergeleken, en daardoor kunnen de verschillende bedrijven met elkaar vergeleken worden, en kan er per bedrijf een doelstelling bepaald worden.

Wanneer ik naar BSO kijk is er een ding wat ik niet snap:
1) Marktpositionering: alleen A-accounts (bedrijven die minimaal 100K te besteden hebben).
2) Een cel mag niet afhankelijk worden van 1 bedrijf
3) Cellen worden geografisch van elkaar gescheiden

Volgens mij leiden genoeg celdelingen en punten 1) en 3) automatisch tot BSO vestigingen die gevestigd zijn bij, en toegespitst zijn op een bepaald grote klant: direct in tegenspraak met punt 2).

Verder lijkt me het cellen principe ook in de weg te staan om de echt grote opdrachten te krijgen: je kan immers nooit een opdracht uitvoeren waarbij je meer dan 30-50 mensen bij nodig hebt. Wanneer je dan kijkt naar de projecten die Atos Origin nu uitvoert, bijvoorbeeld de IT partner zijn van de Olympische Spelen, dan zou zo’n project compleet onmogelijk zijn wanneer je structuur gebaseerd is op verschillende autonome bedrijven.

… je kan inderdaad spreken van een succesvolle site op het moment dat je terecht komt op een CD hoesje:

Vrijdag liep ik door het centrum van Utrecht, en begon het opeens te regenen. Ik was ‘toevallig’ toch al bijna bij Broese, dus daar maar even wezen schuilen / boeken kijken. Uiteraard kon ik weer eens niet met lege handen vertrekken: ik vond een of ander wazig boekje van een of andere Eckart Wintzen (nooit van gehoord) die blijkbaar een bedrijf genaamd BSO (nooit van gehoord) had opgericht en dat tot een multinational liet groeien. Nou ja, ‘t zal wel… misschien is het wat.

Zaterdag-avond maar eens open geslagen, en meteen is daar de eerste teleurstelling: het is Nederlands. Bah, waarschijnlijk weer een of ander slecht vertaald boekje… waarom kijk ik daar toch niet in de winkel naar?

Nou ja, toch maar begonnen… ‘t boek begon met ‘Achtergrond – voor wie nog nooit van Eckart Wintzen heeft gehoord’. Nou ja, blijkbaar val ik toch nog binnen de doelgroep :). Oh, wacht eens even: die Eckart is een Nederlander (dan hebben we in ieder geval niet te maken met een slechte vertaling), en BSO is later gefuseerd tot (Atos) Origin; he, dat bedrijf ken ik wel… Nou ja, toch maar even verder lezen… misschien wordt het toch nog wat…

Een tijdje later is het boek uit. Het gebeurt me niet vaak meer dat ik een boek gewoon in 1 ruk uitlees, maar dit boek is zo makkelijk en luchtig geschreven dat je gewoon door blijft lezen (en het scheelt natuurlijk ook wel dat het maar 200 (relatief kleine) pagina’s zijn met veel witruimte; een boek van 800 pagina’s met een 8pt lettertype kan nog zo luchtig geschreven zijn, maar dat lees ik toch niet in 1x uit… :)).

Omdat een voorbeeld meer zegt dan een heleboel uitleg:

Het komt niet vaak voor dat je zo’n colofon tegenkomt, nietwaar?

De inhoud is kort, en to-the-point. Het zet je over veel dingen toch weer even aan het denken: hoe gaat dat eigenlijk bij ons, en is dat wel het meest handig? Het is wel zo dat je op sommige punten net even wat diepgang mist, maar ja, het is dan ook geen (auto-) biografie of beschrijving van de geschiedenis van BSO (dat zouden natuurlijk wel leuke vervolgboeken zijn….).

Al met al: een duidelijk aanrader!

Het kopen van een nieuwe PC is al tijden ingepland, maar toch komt het er maar niet van. Eerst een nieuw huis, toen maar wachten op Vista, toen werd Vista maanden uitgesteld, toen toch maar weer wachten op Vista, nu weer wachten op prijsverlaging van Intel, maar binnenkort gaat hij hopelijk toch eens komen.

Om het steeds groter tekort aan opslagruimte te bedwingen heb ik als tussenoplossing laatst maar eens een externe schijf gekocht. Als ik de harddisk-markt van nu vergelijk met die van een paar jaar geleden is er toch best wel een boel veranderd. Was vroeger een ingebouwde schijf zo ongeveer de enige optie, en was je op allerlei lastige drive-bays aangewezen wilde je wat anders, tegenwoordig zijn externe schijven bijna de nieuwe norm.

Vroeger was het uitbreiden van je PC met een extra schijf best wel een onderneming: je PC moest open, je moest genoeg plaats en aansluitingen in je kast hebben, etc. Best een gedoe dus. Tegenwoordig is het gewoon een kwestie van uitpakken, inprikken en klaar… (nou ja, bijna dan… maar dat komt later…). En met de huidige NAS dingen maakt het ook niet eens meer uit waar je je harddisk op inprikt: je totale hoeveelheid opslagruimte wordt gewoon vergroot. We zijn inderdaad op weg om in ieder geval het eerste gedeelte van ubiquitous computing waar te maken. Het werkt nu nog niet helemaal, maar over een paar jaar hebben we gewoon de situatie dat je als je behoefte hebt aan opslagruimte dat je dan gewoon bij kunt pluggen en overal kan gebruiken. Maar ja, tegenwoordig zijn we dus bijna zover: je kan al wel gewoon een doosje in de winkel kopen, en die in je PC prikken en zonder al te veel moeite gebruiken, maar echt ubiquitous? Nee, dat nog net niet…

Terug naar mijn eigen schijf. Voor 111 euro een 500 GB schijf gekocht (ik heb ze wel eens duurder en kleiner gekocht in het verleden… kuch…).

Thuis de verpakking toch maar eens gelezen. Nou, ze weten het wel te verkopen zeg:

As cool as it looks
Beneath the sleep new industrial design of the Personal Storage 3200 you’ll find a surprisingly simple, affordable storage solution. [...]

Tsja, de een noemt het industrial design, ik noem het gewoon lelijk…. komop zeg, de schijf zit ik een lelijk, grijs, hard-plastic omhulsel, met naden van 1mm. Dat is geen industrial design, dat is gewoon low-budget behuizing zonder enige ambitie…. (en ook: zonder uitknop, de enige manier om het uit te schakelen is de stekker uit het stopcontact… nee, dat is handig…) Geen probleem mee overigens, ik was gewoon op zoek naar een grote, goedkope schijf.

Instant Set-Up
Just plug in the USB cable and your Personal Storage solution automatically appears as another drive on your computer. [...]

Euhm, ja, behalve als je een Mac hebt… In de verpakking in de doos zat inderdaad een quick-guide waarin dat even tussen neus-en-lippen door verteld werd… Ach, persoonlijk geen probleem mee, ik weet me wel te redden, maar ik kan me voorstellen dat anderen daar anders over denken.

Overigens is het multi operating system gebruik van een externe schijf nog best iets waar iets aan verbeterd kan worden….

Windows: NTFS, maar geen support voor HFS+ of ext
MacOS: HFS+ of ext, maar geen support voor NTFS

Eigenlijk komt het er na zo veel tijd nog steeds op neer dat als je iets onder meerdere operating systems wilt draaien je aan FAT vast zit, en hoewel het onder MacOS blijkbaar zonder problemen mogelijk is om een 500 GB FAT32 partitie aan te maken is dat natuurlijk niet helemaal een lekkere oplossing (/understatement). Maar ja, tot iemand met een beter idee komt heb ik de schijf toch maar met FAT32 geformatteerd. De meeste bestanden zijn toch foto’s/filmpjes, dus zoveel slack gaat dat niet opleveren.

Nou ja, al met al: de komende tijd kan ik in ieder geval weer even vooruit, en wanneer m’n complete storage sub-systeem (das, nas, san, wat zal het worden?) gereed zal zijn ooit, dan komt ie vast en zeker wel van pas voor backups….

Toen ik laatst toch in de stad was en langs de A-Mac kwam heb ik maar meteen een mini-dvi naar dvi kabel gekocht voor m’n MacBook.

In mijn visie die ik op dit moment heb over m’n nieuwe PC-setup (maar die verandert nogal eens….) ga ik voor het gewone mail- en surf-werk gebruik maken van m’n MacBook, maar dan wel met een externe muis/toetsenbord/monitor.

Op de MacBook zit een mini-dvi poort, waarbij, als je hem wilt gebruiken, je altijd vast zit aan een adapter. Wat een ontzettend slecht systeem zeg! Kijk, dat je 19 euro moet betalen voor twee stekkertjes met een stukje kabel ertussen is tot daar aan toe, maar waarom?

- Er is gewoon een standaard om monitoren aan te sluiten, dus waarom zit er niet gewoon een DVI-I poort op een MacBook? Het lijkt me gewoon een no-brainer: DVI aan te sluiten zonder verlengstukje, legacy systemen aan te sluiten via verloopje….
- Zo’n kabeltje ziet er gewoon niet uit. Zo’n Mac ziet er esthetisch best acceptabel uit, en dan krijg er je als je een externe monitor wilt aansluiten zo’n verloopstukje tussen. Jammer.

Overigens, Apple is niet de enige met rare ideeen over video-aansluitingen op een laptop hoor. Mijn spik-splinternieuwe Dell D620 (en voor de nog nieuwere D630 geldt hetzelfde): alleen een analoge VGA uitgang. Hallo???? Wie is daar nou weer verantwoordelijk voor?

Nog een erge notebook kwaal: 2 USB poorten ofzo… Waar blijft de fabrikant die een notebook uitbrengt met de volgende uitgangen:
- 2x DVI-I
- 1x stroom
- 1x UTP
- 8x USB
- 2x eSata

Dat past volgens mij makkelijk, en lijkt me een stuk nuttiger dan die nutteloze seriele poort, VGA poort, modem, etc.