Due to *ahem* ‘high demand’ *ahem* the Top Commentators widget is back. I even hacked it a bit to exclude myself. So, in the Widget you see the most active commentators beside me

The first two posts on this weblog already stated the question: post in Dutch, or in English? The last English post is already 1.5 years old. The last few months I’m more and more posting on my personal live, and I didn’t really wanted an English (technical) post intervene. I thought about splitting the weblog into two, but I realized that I don’t have enough content to justify that. So, this weekend, I installed the plugin Polyglot. Using this plugin I can write posts both in English and in Dutch. I still don’t know whether I will post all blogs both in English and in Dutch (I fear that my English is not good enough so I could translate my dull stupid funny-to-be texts well enough to be enjoyable in English), but we will see…

Sinds 1994 heb ik hem: mijn blauwe Kipling rugzak. Bijna onafscheidelijk waren we :P

Ik heb hem echt bijna overal naar toe meegesleept. Naar school, naar college, naar het werk, boodschappen doen, op vakantie… noem het maar op: ik had m’n rugzak bij me. Ik denk eigenlijk dat er maar weinig mensen zijn die me nooit met die rugzak gezien hebben. Nou was hij na 12 jaar uiteraard toch wel een beetje ‘op’, maar het is echt goed om te zien dat hij het al die tijd toch overleeft heeft (het is namelijk ook niet echt zo dat ik er heel erg zachthandig mee om ging…).

In al die tijd heb ik maar 1x in het wild een andere rugzak in dezelfde kleur gezien. Het limited-edition gedeelte van de kleur klopt dus echt :).

Maar goed, het is tijd geworden om afscheid te nemen. Ik heb inmiddels twee vervangers, en beide schoudertassen. Ik ben erg beniewd hoe dat gaat bevallen… Voor naar het werk heb ik een Samsonite pro-dlx (met vakjes, en evt. pas er ook nog een laptop in) en voor het boodschappen doen heb ik een Samsonite Freeminder (met 1 grote ruimte, en in het zwart).

Ik heb ze nu beide een paar keer gebruikt en hoewel ze beide best goed dragen en ook kwalitatief wel ok zijn (op naar de volgende 12 jaar? :)) volgens mij mis ik toch wel een beetje de grootte van de rugzak. Er past toch minder in bij het boodschappen doen, ik moet toch sneller over naar extra plastic tassen. Maar goed, eigenlijk is dat ook niet zo’n ramp natuurlijk :)

Ik heb in de afgelopen paar jaar al verschillende RSS readers geprobeerd. Maar eigenlijk geen enkele voldoet helemaal. Gelukkig is dankzij OMPL overstappen geen enkel probleem: OMPL exporteren, nieuw programma uitzoeken, OMPL importeren, en klaar.

Omdat ook Feedreader niet helemaal 100% bevalt (het updaten gaat vij traag en niet verbose genoeg, het tellen van ongelezen items klopt niet altijd helemaal) en ik toch eens wat wil gaan testen met het synchroon houden van gelezen items op verschillende machines ben ik eergisteren overgestapt op Google Reader. Op zich wel wennen, een webbased applicatie, maar ja, aan de andere kant: in m’n dagelijks leven bouw ik niet anders en een beetje eat-your-own-dogfood is nooit weg… En als er Robert Scoble 600 blogs mee kan lezen, dan moeten mijn 83 feeds ook wel gaan lukken :)

Geheel tegen alle verwachtingen in blijkt de internetverbinding van Google iets sneller te zijn dan die van mij, dus dat betekent voor mij: niet meer wachten totdat alle feeds zijn bijgewerkt. Dat is best fijn eigenlijk.

En wat ook een coole feature is: sharing. Meteen maar m’n shared items op m’n eigen weblog neergezet, dus de laatste tien posts waarvan ik denk dat ze wel de moeite waard zijn komen automatisch op m’n weblog.

Ik had dus nog een muis nodig. Nou is het uitzoeken van een muis bij mij nog een groter drama dan het uitzoeken van een toetsenbord. Drie jaar geleden heb ik m’n vorige muis gekocht, maar die muis is nooit echt een success geworden: ik kon er niet echt goed aan wennen, en de kwaliteit was niet echt wat ik verwacht had (na een half jaar / jaar werkte de linker-muisknop niet meer…). Dus eigenlijk kwam het er weer op neer dat ik al jaren terug was bij m’n oude goedkope optische Logitech OEM muis.

Maar ja, in drie jaar is natuurlijk wel wat veranderd in muis-land. Drie jaar geleden had Logitech eigenlijk drie muizen, die opliepen in marktsegment. Lekker makkelijk. Tegenwoordig lijkt het er wel op dat Logitech verschillende muizen in hetzelfde high-end segment heeft staan. Wat is nou de ‘beste’ muis? Een MX 1000? G9? MX Revolution? Het is er niet overzichtelijker op geworden, maar in ieder geval wel goed dat Logitech in ieder geval weer high-end muizen met draad heeft (nou moeten ze nog even doorkrijgen dat de gemiddelde persoon niet echt zit te springen om de vormgeving van iets als een G9… net als die G15 toetsenborden… komop zeg!). Nog een verbetering: in plaats van twee penlites een lichte accu. Geweldig: nu wordt draadloos toch weer een optie…

Uiteindelijk gekozen voor de MX Revolution. Hopen dat ik kan wennen aan het scrollwieltje, maar dat zal toch wel?

Thuis aangekomen word ik meteen blij: eindelijk de ultieme muis gevonden! Ligt fijn in de hand (altijd lastig te bepalen in de winkel), aan/uit knop is handig voor wanneer je een muis meeneemt (de hoeveelheid keren dat de batterijen leegraakten op het moment dat ik m’n draadloze muis van de zaak in de laptoptas had laten liggen ’s avonds is echt niet leuk meer), het geniale scrollwieltje en eigenlijk in z’n algemeenheid: het kwaliteitsgehalte.

Over het scrollwieltje: het scrollwiel is erg zwaar en is eigenlijk een soort vlieggewicht. Er zijn twee modi. In de eerste modus draait het wieltje ‘los’ rond, en wanneer je het wieltje een zetje geeft, blijft het wieltje ronddraaien. Wanneer je op het wieltje drukt (dit zit in de hardware ingebakken, dit werkt ook wanneer je je PC uit hebt staan, of geen software geinstalleerd hebt) activeer je de tweede modus: gewoon scrollen zoals je gewend bent, met klikjes. Ik zie net dat Logitech een complete PDF over de techniek hierachter online heeft staan, maar aangezien ik nog geen Acrobat Reader heb geinstalleerd kan ik hem zelf nu niet lezen…

Over de software gesproken: je kan deze modi ook software matig selecteren, en uiteraard kan je indien gewenst per applicatie het gedrag van je muis compleet instellen. Ook wel geniaal (hoewel het niet zozeer met de muis te maken heeft…) de muis heeft een knopje achter de scrollwiel, en de default waarde is dat als je daarop klikt dat je dan de geselecteerde tekst opzoekt in Google (of een andere zoekmachine). Eigenlijk de ‘Search Google for …’ functionaliteit van Firefox (die ik erg vaak gebruik), maar dan in alle applicaties.

Ik denk dat ik erg veel plezier ga hebben van deze muis de komende jaren!

Vorige week vrijdag stond ik in de Mediamarkt met een onmogelijke taak: een (of eigenlijk: twee) toetsenbod(en) uitzoeken.

Ik heb al jaren een Microsoft Internet Keyboard Pro toetsenbord, en na een korte gewenperiode ben ik er best blij mee. Maar ja, een draadloos toetsenbord, die zwart is, en geen PS2 aansluitingen heeft (en wat schoner is…) is geen overbodige luxe.

Maar goed, ik had dus twee toetsenborden nodig: eentje voor m’n MacBook, en eentje voor de PC in de woonkamer. En dat bleek toch wat lastiger te zijn dan verwacht. Logitech had zo ongeveer het ideale toetsenbord voor de Mac: de Cordless Desktop MX3200 Laser. Muis ligt goed in de handen (he, dat lijkt m’n oude MouseMan wel!), toetsenbord heeft nuttige (?) features als LCD schermpje, zoom-schuif-dingen, VOIP toetsen, etc. Op een dingetje na: hij ondersteunt geen Mac. Zucht. Nou ja, ik heb echt iets van twee uur bij al die toetsenborden gestaan, gekeken bij zowel de 9.95 Trust toetsenborden als bij de 180 euro diNovo Edge (ok, die was wel erg mooi, maar zelfs ik vond een toetsenbord van 180 euro voor de PC in de woonkamer die je eigenlijk nooit gebruikt best veel, en bovendien, aluminium en plexiglas is best mooi, maar ik vraag me af hoe dat er na een jaar gebruik uitziet…). Uiteindelijk gekozen voor een Microsoft Wireless Optical Desktop 1000 met daarin als toetsenbord een Microsoft Wireless MultiMedia Keyboard 1.1 (je vraagt je echt af wie die namen verzinnen… zowel Microsoft als Logitech zijn echt het spoor behoorlijk bijster).

Nou wil het geval dat zo’n Wireless MultiMedia Keyboard 1.1 echt bijna hetzelfde is als m’n oude Internet Keyboard Pro, dus eigenlijk heb ik gewoon m’n oude toetsenbord gekocht, maar dan draadloos en zwart! Echt geniaal (vooral om er dan toch nog 2 uur over te doen…). Het wordt nog erger: ik heb er maar meteen twee gekocht: 1 voor m’n Mac en 1 voor m’n PC.

Het enige nadeel is dat die muis echt niet kan… onergonomisch, lelijk, en hij ligt gewoon niet fijn in de hand. Voor de PC in de woonkamer kan ik daar voorlopig nog mee leven (dat wil zeggen: totdat de Logitech MX Air Rechargeable Cordless Air Mouse een beetje verkrijgbaar wordt vrees ik…), maar voor de Mac moet daar toch gewoon een losse muis bij… Nou ja, geen probleem, zou je zeggen….

Nou ja, digitaliseren? Dat klopt natuurlijk niet, audio CDs zijn al digitaal.. Maar ja, ‘Audio CDs overzetten naar een PC’ klinkt zo raar.

Een week na de 25ste verjaardag van de CD (maar dat is eigenlijk gewoon toeval) heb ik m’n complete CD collectie weer omgezet naar een bestandsformaat dat wat praktischer is. Ik zeg weer, want dat heb ik al eens gedaan. Ik heb al eens de moeite genomen om al m’n CDs te rippen op m’n MacBook, maar iTunes vind het nodig om als default een 128 kbps AAC bestand te maken, en aangezien ik niet echt zat op te letten heb ik nu dus allemaal 128 kbps AAC bestanden, en die wil ik niet. Dus nieuwe PC, nieuwe harddisks, eindelijk ruimte, dus tijd om het nu wel goed te doen.

Dus ‘Exact Audio Copy’ geinstalleerd, en al m’n CDs geript. Ik sla al m’n CDs op in FLAC. Die enkele tientallen GB die me dat kost is op de PC geen probleem, en ik ben ik ieder geval voor altijd af dat ik achteraf toch liever een ander formaat/bitrate had gewild. Omdat FLAC lossless is kan ik de bestanden altijd in batch transcoden naar welk formaat dan ook.

Het was even een gepruts, maar ja, dan ben je er ook vanaf ook.

Een korte review (het boekje zelf is ook klein :)) dit keer, want eigenlijk valt er niet zo veel over te vertellen.

Wanneer je ‘Losing my Virginity’ hebt gelezen, dan zul je in ‘Screw it, let’s do it’ weinig nieuws lezen. En wanneer je ‘Losing my Virginity’ nog niet hebt gelezen, kan je veel beter dat boek gaan lezen. Dat boek is namelijk veel uitgebreider, interessanter en leuker (en voor die 2.20 euro meer hoef je het ook niet te laten).

Dus eigenlijk is dit een nutteloos en overbodig boek. Zo, dat was nog eens een korte review he?

Een hele poos geleden met wat personen van het werk in de Lage Vuursche wezen eten. De Lage Vuursche is een plaats waar het zo ongeveer onmogelijk is te geraken wanneer je gebruik maakt van het openbaar vervoer, dus staan er in het dorp zo ongeveer meer auto’s geparkeerd dan dat er inwoners zijn. Dat impliceert ook direct dat het merendeel van gasten in restaurants per auto gearriveerd zijn en waarschijnlijk ook weer per auto zullen vertrekken.

Maar wat schetst mijn verbazing: de ober begint voor iedereen ongevraagd wijn in te schenken. Je zou toch mogen verwachten dat iemand die kan vermoeden dat de persoon met de auto is, rekening houdt met het feit dat alcohol drinken wanneer je nog moet rijden echt compleet onacceptabel is en al helemaal niet zoiets gaat lopen te faciliteren. Zou zo’n ober vervolgd mogen worden wegens het aanzetten tot het begaan van een misdrijf?

Bij m’n HTC Touch zit een 1 GB Micro SD kaartje. Je blijft je erover verwonderen hoe ze het voor elkaar krijgen om 1.000.000.000 bytes op te kunnen slaan in zo’n kleine ruimte…

Ik vond 64 MB op een SmartMedia kaart al knap (of 1.44 MB op een diskette, for that matter..), maar 1 GB op zo’n klein dingetje… pfff…

En dan gaan we het maar al helemaal niet hebben over de prijs van die dingen… ik moet er niet aan denken om fabrikant van die dingen te zijn….