Het design van het Internet Bankieren van de ABN AMRO Bank is sinds een tijdje aangepast. En hoewel ik nieuwe opmaak over het algemeen wel een verbetering vind denk ik (het blijft een beetje wennen natuurlijk in het begin), is het ‘welkomsscherm’ er niet op vooruit gegaan naar mijn idee.

Persoonlijk snapte ik sowieso niet zo heel veel van dat scherm: het enige nuttige wat dat scherm bevat is je saldo van je betaalrekening. Maar als je als eerste scherm je overboekingen toont, dan zie je ook je saldo… Maar goed, dat scherm is er nou eenmaal, en daar zullen ze vast wel over nagedacht hebben :)

Maar de nieuwe opmaak van dat scherm is in mijn ogen echt onoverzichtelijk:

Vroeger waren de dingen die belangrijk waren op dit scherm te onderscheiden door de gele achtergrondkleur. Maar ik kan op dit scherm niet in 1 oogopslag zien wat nou het belangrijkst is. Ik hoop eigenlijk dat dit een tijdelijke oplossing is, en dat binnenkort deze pagina nog onder handen genomen wordt.

Disclaimer: bovenstaande post is mijn persoonlijke mening, en hoeft niet overeen te komen met die van mijn werkgever. Deze post schrijf ik niet als werknemer (dat geldt uiteraard voor alle posts), maar als klant van ABN AMRO.

Ja! Ik heb het gehaald! De hele 4 EM (6.4 km) aan een stuk uitgelopen. M’n tijd valt me ook niets van tegen eigenlijk: 37 minuten en 36 seconden (dit is plaats 1072 van de 1910, dus een mooie middenmoter). Als team hebben we het iets slechter gedaan dan vorig jaar… Maar wederom eerste worden lag ook niet helemaal in de lijn der verwachtingen. Alle ‘Quinity-Kenianen’ deden dit jaar mee met de 10 EM (waarvan op dit moment nog geen uitslag bekend is).

Toen ik in april vol frisse tegenzin begon had ik er nog wel m’n twijfels over. Of eigenlijk: ik had het echt nooit verwacht dat ik het voor elkaar zou krijgen om nog geen 9 maanden later (dat is pas morgen :)) 6.4 kilometer aan een stuk door te lopen. M’n ‘record’ op dat moment stond op… euh… iets van 1 km ofzo? Maar het is echt ongelofelijk hoe snel je verbetering ziet; na elke training kan je het weer een stukje langer volhouden.

Twee weken geleden was ik nog wel redelijk content met m’n trainingsvooruitgang. Echter, in de laatste week leek het allemaal toch nog wat minder te worden: afgelopen maandag regende het, en was het best wel koud (ok, ik heb het al snel koud…). Tegen zulke weersomstandigheden kan m’n lichaam blijkbaar niet, want ik ben toen halverwege de training maar gestopt. Maar goed, voor vandaag was de voorspelling: 20 graden en droog. Geweldig!

Vanochtend redelijk vroeg (volgens 9292ov de eerste mogelijkheid) naar het station gegaan, om daar met een paar collega’s en een supporter naar Zaandam af te reizen. In Zaandam de meute achterna gelopen naar het startpunt. Nog een stukje parcours meegepakt, vanaf het beruchte bruggetje tot de finish. We hadden ruim de tijd, dus lekker rustig aan gedaan. Maar na een team-foto was het dan toch tijd om te starten.

Er deden 1900 mensen mee, en van tevoren waarschuwden collega’s dat het leek op de binnenstad van Utrecht op een zaterdagmiddag. Nou heb ik daar meestal niet zo veel problemen mee, en dit was eigenlijk nog makkelijker: iedereen ging tenminste dezelfde kant op. Eigenlijk nooit ‘last’ gehad van andere lopers, zelfs 500 meter na de start op de plek waar twee Connexxion bussen subtiel midden op de weg stonden :)

Bij het lopen heb ik het redelijk rustig aan gedaan. Mijn doelstelling was om de 6.4 kilometer aan een stuk door uit te lopen, en niet om een zo snel mogelijke tijd neer te zetten. Dus ik heb ik voor proberen te zorgen dat ik niet te snel vertrok. In het eerste gedeelte werd ik dus vooral ingehaald. Maar na 2 kilometer kwam ik de eerste wandelaars al tegen, en eigenlijk heb je de gehele tijd wel mensen in de buurt die ongeveer net zo hard (of nog beter: net iets minder hard) als (/dan) jij rennen. Dat is heel motiverend. Op het 4km punt stond er een mega-file, omdat iedereen een bekertje water wou (?), dus daar in 1 klap 200 man voorbij gegaan ofzo.

De laatste twee kilometer begon ik er echt plezier in te krijgen. Iedereen om je heen was helemaal bekaf (tsja, je kan het inderdaad leedvermaak noemen, maar het werkt wel…), dus dat was het moment om iets te versnellen, en langzaamaan steeds meer mensen in te halen. En voor ik het wist kwam ik al bij de brug voor de finish. Dit is echt een slopende brug. Je moet eerst een stuk omhoog, en met al >5 km in de voeten merk je dat best wel. Nou ja, ik zelf had er denk ik minder last van dan gemiddeld, want daar ook een boel mensen voorbij gelopen. Je ziet vanaf die brug al de finish… Maar dan… Dat naar beneden lopen gaat ook nog wel, maar in die laatste paar honderd meter met de finish in zicht heb ik me echt helemaal op gelopen. Voor een volgende keer kan ik denk ik beter die energie die ik daar ingestopt heb beter steken in het verhogen van m’n basissnelheid.

Maar goed, na een paar minuten kon ik ook weer iets anders dan alleen tegen een hek staan, en was het tijd om de felbegeerde medaille op te halen (samen met de op dat moment nog feller-begeerde AA-drink…).

Vanwege een mooi staaltje informatie-technologie hebben we al tijdens het teruglopen via een mobiele telefoon op het Internet kunnen checken wat onze tijden precies waren. De techniek staat ook voor niets.

Thuis wachtte mij nog een verassing:

Blijkbaar hadden m’n ouders wat meer vertrouwen in een goede afloop dan ik zelf ;) Waarvoor dank! :)

Zoals elk project is ook de bouw van een vliegtuig gebaat bij een juiste methodologie, en een goed project management.

De Inceptiefase sla ik maar meteen over, tuurlijk is het haalbaar :) Maar goed, de Elaboratiefase dan maar… Bij aanvang heb ik alleen nog maar een Stanley-mes, voor de rest hebben m’n ouders alles weggegooid (nou ja, het Stanley-mes dat ik nu heb ik ook een ander Stanley-mes dan dat ik vroeger gebruikte…) (en ok, ik geef toe: als het niet weggegooid zou zijn zou het verf wat ik toen had nu vast en zeker wel uitgedroogd zijn geweest…).

Dus de eerste stap is het verzorgen van de benodigdheden. Op naar een hobby-winkel dus. Zaterdag sta ik dan ook met een rijtje kleurnummers van potjes verf die ik nodig heb. Kwastje erbij, en lijm. Ook maar wat verdunning meegenomen (jaja, ik weet het… van dat laatste kan ik misschien beter gewoon 100ml bij m’n vader bietsen, maar ja, om daar nou 100 km voor te gaan rijden is ook al weer zowat…).

Zondag, bij de start van de Constructiefase (een planning slaan we maar even over :)) krijg ik al meteen de eerste tegenslag: Italeri denkt dat het handig is om op de buitenkant van de doos slechts een gedeelte van de benodigde kleuren aan te geven (en bovendien ook kleuren aan te geven die achteraf helemaal niet nodig zijn), ik denk daar anders over, maar daar schiet ik nu niet zo veel mee op :) Dus dat wordt binnenkort maar even teruggaan voor de kleuren 140, 80, 53 en 34.

Marc (om een of andere reden is het nou eenmaal verplicht om bij verwijzingen naar andere weblogs alleen een voornaam te gebruiken, al heeft hij wel zo ongeveer het Internet uitgevonden…) wijst op een artikel over waarom Hybride auto’s niets worden.

Het komt er op neer dat niemand 5000 dollar extra gaat betalen om het milieu te sparen.

Op zich ben ik het wel eens met die stelling. Maar volgens mij gaat het in dit geval niet helemaal op:
- 5000 dollar meer ten opzichte van wat? Even geen rekening houdend met de (absurde) BPM korting die je in Nederland krijgt is het prijsverschil zelfs in aankoop geen 5000 dollar, laat staan wanneer je de TOC gaat uitrekenen.
- Een Hybride auto heeft wel meer voordelen dan alleen het milieu. Door de grote hoeveelheid koppel die direct beschikbaar is kan je een auto fabriceren die wanneer je constant rijdt heel rustig is (bij constante snelheden valt mijn motor terug naar een zo laag mogelijk toerental, bij 70 km/h draait ie op 1500 rpm, bij 120 km/h op 2200 rpm, wanneer je er een sterkere elektromotor inzet kan je zelfs 120 km/h geheel op je elektromotor doen), en waarbij je altijd de mogelijkheid hebt om snel op te trekken. Een ideaal recept dus om een comfortabele stille en toch snelle auto te maken.

Lexus begrijpt dat, en met hun GS450h en LS600h doen ze precies wat hierboven staat. Er is eigenlijk geen enkele reden om een GS430 boven een GS450h of een LS460 boven een LS600h te prefereren. Het enige jammere is dat beide auto’s nog enigszins boven mijn budget vallen… :)

Disclaimer: Het volgende gedeelte is vrij generaliserend, maar ja, dat is af en toe ook wel eens leuk :)

Het is ook jammer dat nog steeds weinig mensen dat doorhebben, en een Hybride auto nog steeds een geitenwollen-sokken imago heeft (hoewel ik daar persoonlijk nog steeds tegen strijd :)). En door dat imago kopen ook alleen maar geitenwollen-sokken-personen zo’n auto, en gaan ze 70 km/h op een snelweg rijden en doen ze 24 seconden over een tussensprint van 70 km/h naar 80 km/h wanneer ze de Prius voor hen die 69 km/h rijdt in gaan halen. Maar er is hoop: vorige week ben ik toen ik 122 km/h op de GPS reed ingehaald door een Prius die 140 ofzo reed.

Maar goed, misschien ligt het ook wel aan de te optimistische verbruikscijfers die opgegeven worden. Volgens de theorie zou ik 1:23 moeten kunnen rijden, en hoewel de auto wel iets zuiniger begint te worden (ik had laatst op een snelwegrit in combinatie met wat stadsverkeer 1:19 gehaald), haal ik overall nog steeds ongeveer 1:16. Nou zit ik niet zo heel erg met het feit dat ik blijkbaar iets minder zuinig rij dan volgens het boekje mogelijk is. De manier om zuiniger te gaan rijden is gewoon minder snel te gaan rijden, het scheelt nogal of je nou 120 km/h rijdt of 80 km/h, of 60 km/h ipv 80 km/h. Als je die snelheden op een snelweg cq. doorgaande weg gaat rijden, ja, dan kom je wel aan je theoretische waarden. En blijkbaar doen veel Prius-rijders dat dan ook. Waarschijnlijk niet snappend dat wanner je die snelheden in je ‘gewone’ auto gaat rijden, je ook een stuk zuiniger rijdt dan gemiddeld. Met airco uit natuurlijk ;).

Misschien moeten de fabrikanten van hybride auto’s eens de nadruk gaan leggen op de andere voordelen van hybride auto’s dan het brandstofverbruik.

Zaterdag heb ik eindelijk ‘2001 – A Space Odyssey’ gezien. Weer een hiaat in m’n leven gevuld. Eigenlijk best een vreemde film… heel anders dan een ‘normale’ film.

Het plot stelt niet zo heel veel voor, en het verhaal wordt zo langzaam verteld dat je alles minuten van tevoren ziet aankomen, en je ook tijd genoeg hebt om te beredeneren wat er gaat gebeuren. Op zich wel grappig voor de verandering: je kan gewoon tijdens de film nadenken over de film.

De intro en eigenlijk vooral de outtro hadden wat mij betreft niet gehoeven. Zeker die outtro is op zo’n wazige manier gefilmd dat je je afvraagt wat voor combinatie van drugs die lui gebruikten tijdens de opnames (combinatie van LSD en cocaine?).

Eindconclusie: overrated, maar omdat het zo’n ontzettende klassieker is, toch een must-see.

Zaterdag weer eens toegegeven aan m’n GAS, en een Canon 100mm f/2.8 USM Macro lens gekocht. Totaal overbodig natuurlijk, maar ja, wel leuk…

Naast het maken van macro-foto’s zoals deze:

Een pion uit een schaakspel (hmm… in het vervolg maar geen f/2.8 gebruiken…)

kan de lens ook mooi gebruikt worden om foto’s van objecten en portretten te maken. Af en toe is een beetje meer werkafstand ten opzichte van 50 mm wel prettig:

Mijn nieuwe muis

Normaal gesproken koop ik m’n spullen bij Foto Konijnenberg, maar die hadden de lens niet op voorraad. Dus dit keer naar Kamera Express gegaan. Op de weg ernaartoe nog een unicum beleefd: ik ben ingehaald door een Prius, <generaliseer-mode> normaal gesproken rijden dat soort mensen altijd 75 op de snelweg (om hun 1:25 te halen natuurlijk…)</generaliseer-mode>, misschien binnenkort daar maar eens een postje aan wijden…

Kamera Express is echt een totaal andere winkel dan Foto Konijnenberg. Daar waar je bij Foto Konijnenberg een kopje koffie krijgt en je in alle rust je voorgenomen aankoop kan uitproberen / bespreken / testen is Kamera Express echt het schoolvoorbeeld van een dozenschuiver: bij aankomst een nummertje trekken. Zo snel mogelijk het geld overhandigen, en dan snel de winkel weer uit. Op zich maakt me dat nog niet zo heel veel uit, maar ik kan erg slecht tegen de volgende actie: ik kwam voor een lens (die had ik van tevoren gereserveerd), en toen de medewerker achter de balie de lens ging ophalen nam hij meteen maar een UV filter mee, en begon die al meteen aan te slaan. Kijk, op zich: ik was wel van plan om een UV filter te plaatsen, maar zo’n actie vind ik gewoon geen stijl. Dat je meedenkt met de klant is alleen maar toe te juichen, maar vraag het gewoon: ‘Wilt u er ook nog een UV filter bij? Hiermee wordt de lens beschermd tegen beschadigingen. Het filter wat ik hier heb liggen kost 17.50′. Dat komt toch heel anders over.

Toch jammer dat zulke acties (van het feit dat ik aangesproken werd met ‘Nummer 9′ was ik ook niet geheel gecharmeerd) een neutrale stemming binnen een paar seconden om kan slaan naar een negatieve stemming. Een groot gedeelte van het publiek dat dit soort objectieven koopt heeft objectief gezien dit soort dingen helemaal niet nodig. Realistisch gezien zijn het gewoon toys-for-boys (maar daar is toch niets mis mee?) en zijn het vaak semi-impuls aankopen. Als winkelier moet je dit soort publiek volgens mij zo lang mogelijk in de winkel houden en alle mogelijkheden bieden om impuls-aankopen te doen. Bij Foto Konijnenberg hebben ze dat uitstekend begrepen (voorstellen om even een 10-22 op je eigen camera te zetten om gewoon even te kijken wat voor lens dat is), maar bij Kamera Express werden zulke impulsaankopen mij niet eens mogelijk gemaakt… En geloof me, als verkoper zijn er moeilijkere uitdagingen te verzinnen dan mij een 10-22, een 17-55 of een 40D te verkopen…

De volgende keer in plaats van naar Capelle a/d IJssel toch maar weer naar Den Ham…

Vorige week kwam op het werk het gespreksonderwerp om een of andere reden via allerlei omwegen op ‘wat wou je vroeger worden’ (’vliegtuigontwerper’ (da’s bijna gelukt toch? ;)). De stap naar de modelvliegtuigen was dan ook snel gemaakt. Een van de dingen die je je nu afvraagt en die je je als kind nooit afvroeg is: wat kost zo’n modelvliegtuigje nou eigenlijk? Bij ons op de kamer had niemand een idee, maar goed, in het google-tijdperk is zo’n kennis-hiaat natuurlijk van korte duur.

De conclusie was dat het eigenlijk wel geweldig was dat je voor relatief weinig geld een kind zo blij kan maken met zo’n vliegtuigje voor z’n verjaardag. Eigenlijk is zoiets gewoon het ideale cadeau!

Er is een (relatief lange :)) periode geweest dat het bouwen van modelvliegtuigen toch wel als redelijk zware hobby van mij beschouwd mocht worden. Ik ben er ook nog niet over uit of ik al over het feit heen ben dat m’n ouders op een onbewaakt moment al m’n vliegtuigen weggegooid hebben ;) (en ik tracht hevig te voorkomen dat m’n Star Trek modellen hetzelfde lot gaan treffen….). Dus jeugd-trauma’s allom :)

Maar goed, dit verhaal moet natuurlijk wel ergens naar toe leiden, en dat doet het ook wel…. Want wat lag er op m’n werkplek nadat ik even thee aan het halen was? (met de mondelinge mededeling: ga maar alvast op Funda kijken naar een andere woning met 1 extra kamer…):

Geweldig! Gekregen voor m’n verjaardag. Net zo als vroeger: het meest geweldige cadeau (van de afgelopen 5 jaar :) (en nee Jop, die 5 jaar is vrij willekeurig gekozen, volgens mij is er niet echt iets speciaals wat ik precies 5 jaar geleden heb gekregen, ik had ook 1 jaar of 10 jaar kunnen gebruiken, het gaat om het idee…)).