De problemen met Outlook XP icm Vista hebben mij doen besluiten om eens verder te gaan kijken. Ik was in eerste instantie van plan om m’n mail op een IMAP server neer te zetten zodat ik overal bij m’n mail kan komen, wat op zich best handig is. Maar goed, a heel even nagedacht te hebben had ik zoiets van: da’s toch eigenlijk best een boel gedoe, dat kan ik beter uitbesteden. Dus toen Gmail een tweede kans gegeven. Ik had m’n eerste Gmail account een paar jaar geleden geopend, toen het nog hip was, je slechts 1 GB ruimte had, en je via-via geinvite moest worden. Maar toendertijd vond ik het niet echt een handige manier voor m’n mail: m’n PC stond toch altijd aan, en met Remote Desktop kon ik toch altijd bij m’n email komen. Dus dat idee stierf een hele snelle dood.

Nou ja, een paar jaar later is de situatie anders: m’n PC staat niet altijd meer aan, ik kan niet meer via Remote Desktop inloggen, m’n internet verbinding is een stuk trager, Outlook werkt nog maar half. Dus misschien dat het nu allemaal anders wordt.

Wat wel een beetje vervelend was: ik had toedertijd een ‘mooi’ emailadres aangemaakt, en toen ik Gmail maanden niet meer gebruikt had, kreeg ik op het emailadres wat ik gebruikt had bij de signon waarschuwingen dat m’n emailadres binnenkort opgeheven zou worden: mooi, dacht ik nog. Nou ja, binnenkort betekent bij Google toch iets anders dan bij mij, want het emailadres bestond nog steeds. Handig toch, zou je zeggen? Maar helaas: ik had inmiddels een Google-account aangemaakt die ik gebruik voor o.a. m’n Google Reader, Google Analytics, Google AdSense. Het handigst zou dus zijn om m’n Gmail adres te koppelen aan m’n Google-account, maar veel zoeken en proberen bleek dat niet echt mogelijk te zijn. Twee account was niet handig, en alles overzetten naar het oude Gmail adres was vanwege Google AdSense ook niet zo praktisch :). Toen kwam ik op het handige idee om dan maar m’n oude Gmail adres te deactiveren (na veel zoeken wat ik die optie tegengekomen), maar dat bleek ook niet zo’n handige actie… Wanneer ik m’n Gmail-naam moest invullen bij m’n huidige Google-account bleef hij maar zeuren dat de oude naam in gebruik was… Na anderhalve week was ik dat zo zat dat ik de quest voor m’n mooie adres maar opgegeven heb en gekozen heb voor een ander (veel lelijker :)) adres (niet dat het heel veel uitmaak, ik gebruik het Gmail adres alleen om in te loggen, voor mailadressen zelf gebruik ik gewoon m’n domeinnaam).

Maar goed, het is inmiddels een paar weken verder, en afgezien van de vele problemen om m’n mail via IMAP naar Gmail te importeren (dat ligt meer aan Outlook, die vind het geen leuk iets om een paar duizend emails in 1x te uploaden naar een IMAP server, en die wordt heeeel erg traag bij het checken van email – het controleren van email via Outlook duurt nu 30 seconden ofzo – nog een reden om Outlook te ditchen…) ben ik wel tevreden. Nou is m’n prive email sowieso niet echt meer een belangrijk communicatiemiddel (van vele tientallen mails per dag in 2000-2003 naar enkele per dag nu), dus ik heb niet al te hoge eisen meer aan een email-client.

Ik moet nog wel een beetje wennen aan het zoeken naar emails, en de manier waarop je archiveert. Vroeger archiveerde ik alles in mappen (op de UT op onderwerp / vak, daarna op onderwerp / afzender), en ik heb die mappenstructuur 1-op-1 overgenomen via labels (dat gebeurt automatisch wanneer je via IMAP upload), maar dat is een beetje overbodig geworden nu ik heel makkelijk en snel op email-adres kan zoeken / filteren. Ik zit er nu aan te denken om alle bestaande labels te verwijderen, en om met 1 grote inbox te gaan werken, maar ja, ik weet het eigenlijk nog niet…

Ik zit ook nog te kijken met m’n UT archief. Dat heb ik nu nog als .pst bestand, maar eigenlijk is het handiger om dat ook maar naar Gmail te uploaden, en m’n verzonden berichten: ik ben benieuwd of ik die op een of andere manier in m’n sent-items op Gmail ga krijgen.

Ik had veel goede verhalen gehoord over de Head First serie van Oreilly. Dus toen ik dit boek tegenkwam had ik iets van: tsja, weer eens iets lezen over OO wordt eigenlijk wel eens tijd, en het theoretische Object-Oriented Modeling and Design, van Rumbaugh et al. herlezen had ik weinig zin in.

De eerste paar pagina’s gingen nog wel, maar het boek gaat nergens echt op in, en de voorbeelden die ze gebruiken worden steeds onwaarschijnlijker, op het absurdistische af. Dus het boek begint middelmatig, maar daalt eigenlijk steeds verder af qua niveau. Eigenlijk ook echt een van de weinige boeken waar ik volgens mij echt helemaal niets van opgestoken heb.

Laatst al m’n foto’s in een Lightroom database gestopt (daarover een andere keer meer), waardoor ik nu wat makkelijker m’n foto’s kan bekijken. Aangezien ik voor m’n nieuwe slaapkamer (daarover een andere keer meer) op zoek ben naar een aantal foto’s kwam ik ook m’n foto’s uit Dublin weer tegen.

Er zijn wanneer je door een stad wandelt altijd dingen die je aandacht trekken om een of andere reden. Dingen die anders zijn dan thuis, of gewoonweg eigenlijk best grappig zijn. En tegenwoordig is het dan een kwestie van point-and-shoot. Dus geen fotografische hoogstandjes, maar gewoonweg leuke snapshots uit Dublin.

Ten tijde van het EK moet er natuurlijk door elk bedrijf wel een actie bedacht worden. Ik vond die van de Mac toch best grappig eigenlijk:

Toen ik op zoek was naar een winkeltje waar ik een fles cola kon kopen viel m’n oog op een toch wel erg vreemde winkel. Tsja, op zich is het wel duidelijk wat je verkoopt, en wie je doelgroep is.

In heel Dublin zetten ze overal van die gele bordjes neer op het moment dat ze 20 cm^2 schoonmaken en er 10 cl water op de grond ligt. Misschien dat er ooit iemand zwaar gesued is omdat iemand uitgegleden is ofzo, maar ‘t was echt opvallend. Nou kan het Guinness Storehouse natuurlijk niet achterblijven, dus zij hebben bij de waterval (waarbij het ook echt totaaaaal niet duidelijk is dat er wat water op de grond ligt of zou kunnen liggen…) ook zo’n bordje geplaatst….

Close-upje:

Ook in het Guinness Storehouse, maar dan ergens anders: na het bekijken van het museum krijg je op de 7e verdieping helemaal bovenaan een Guinness. Op een lege maag om 3 uur ’s middags hakt dat er best wel in, en wanneer je dan 7 trappen naar beneden moet kan ik me voorstellen dat ze graag zich een beetje willen indekken :)

Reclamebord op het DART station van Howt. De onderste regel is misschien niet echt goed te lezen, maar er staat: “and questionable joints everywhere”.

Wanneer ik Nederland de stroom uitvalt is het groot nieuws, en heb ik het in ieder geval nog niet dat het stroom er aangekondigd af ging voor een lange periode (wel voor een paar minuten om een reparatie uit te voeren).

In het dorp waar m’n opa en oma wonen in Tsjechie doen ze dat toch wel even iets anders. Daar hangen ze gewoon een paar bordjes op in het dorp dat er over twee weken een halve dag geen stroom zal zijn.

Tsja, dat kan natuurlijk ook….

Al snel nadat ik m’n rugzak vervangen had, merkte ik toch dat het allemaal niet zo makkelijk was.

Ik mistte m’n rugzak best wel: ik vind een rugzak prettiger dan een schoudertas, en bovendien was m’n nieuwe tas naar mijn mening veel te klein. In de praktijk betekende dat dat ik toch gewoon m’n oude rugzak bleef gebruiken, niet echt helemaal de bedoeling…

Maar goed, toen het in Praag veel te koud was, en we in Centrum Chodov aan het rondwandelen waren en een tassenzaak tegenkwamen heb ik (wederom) een opvolger van m’n rugzak gekocht.

Dit keer dus wel een rugzak, en wel een rugzak met de volgende eigenschappen:
- waar redelijk wat in past
- niet opgedeeld is in 300 vakjes waar je niets aan hebt
- redelijk neutraal ogend
- hopelijk van goede kwaliteit is

Ik ben er in ieder geval erg blij mee. Hij draagt fijn, en er past voldoende in. En het belangrijkste: sinds ik deze tas heb, heb ik m’n oude Kipling niet meer gebruikt.