Hoewel ik me in Tsjechië meestal wel red met mijn Tsjechisch, is mijn Tsjechisch nou ook weer niet zo fantastisch (verre van dat zelfs). Zeker de eerste paar dagen is het weer erg wennen, afgezien dan van het feit dat m’n woordenschat en m’n grammatica best ondermaats zijn.

Voor dat eerste heb ik nu iets gevonden: op Learnit lists kan je een Google-app maken en die op je iGoogle pagina zetten. Elke keer wanneer je dan met Google zoekt, dan krijg je dus een lijstje te zien met 10 woorden. Wat me verbaast is dat de hoeveelheid woorden die ik ken best klein is, misschien 20-40% ofzo, en dat ik uiteindelijk met een beetje nadenken tot zo’n 50-60% kom (achteraf, wanneer ik het antwoord zie – in het ideale geval van die typische ‘oh ja’ gevallen’).

Ik ben benieuwd of ik het de komende maanden vol houd, en eigenlijk nog veel benieuwder of het ook echt verschil gaat uitmaken.

Toen ik laatst weer eens een keer TV keek zag ik tijdens de reclame twee reclames voor tandpasta’s. De een nog cooler dan de ander. Als voorbeeldige consument moet ik die dingen dan natuurlijk toch wel proberen, wie weet dat je na het poetsen van je tanden met tandpasta met cooling crystals toch denk: dat ik ooit m’n tanden heb kunnen poetsen zonder cooling crystals…

Maar goed, zaterdag bij het boodschappen doen heb ik ze dan ook uiteraard beide gekocht:
- Colgate MaxFresh met Cooling Crystals Cool Mint
- AquaFresh Iso-active Fluoride Toothgel Tripple Protection Citrus Mint

(je zult die namen maar moeten verzinnen….)

Ik heb natuurlijk nog genoeg ‘oude’ gewone tandpasta, dus het duurt nog wel een tijdje tot ik de ‘gloednieuwe dimensie van frisheid’ (Colgate), of het gevoel van ‘the iso-active gel transforming into active foam’ (Aquafresh) mag ervaren. Ik kan haast niet wachten :)

Ik ben bij die AquaFresh wel benieuwd hoe lang het duurt voordat ik me ’s ochtends een keer ga scheren met tandpasta, of m’n tanden poets met scheerschuim… dat moet natuurlijk een keer fout gaan.

Dit boek bevat 32 interviews met oprichters van technologie-bedrijven. Het ene bedrijf is wat bekender dan het ander, en het ene bedrijf is inmiddels al wat ouder dan het ander (of bestaat inmiddels niet meer). Dus het is een interessante verzameling van allerlei verschillende interviews.

Het boek leest erg lekker weg. De 400 pagina’s (met een marge van 1 cm aan alle kanten – de opmaak is niet het sterkste punt van het boek) zijn eigenlijk zo voorbij.

Het is gewoon erg interessant (of, althans, dat vind ik) om het verhaal achter bedrijven als hotornot (ik wist niet eens meer dat dat bestond zeg…) en PayPal te lezen. Tegen wat voor soort problemen liepen ze op, en hoe gingen ze ermee om.

Om een indruk te krijgen van wat je allemaal in het boek kan lezen kan je het lijstje van de interviews bekijken, en de complete interviews met Steve Wozniak en Joel Spolsky alvast lezen. Daarmee heb je al snel door of je dit nog 30 keer wilt lezen of niet :) Persoonlijk vond ik dit een van de leukste boeken van het jaar.

Eigenlijk een heel raar boek voor mij om te kopen (laat staan te lezen :)), ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n muziekliefhebber. Volgens last.fm heb ik in de afgelopen 3.5 jaar ongeveer 4300 tracks beluisterd. Nou klopt dat niet helemaal: in de auto heb ik de radio altijd aan staan, en op de zaak draaien collega’s ook af en toe muziek. Maar goed, zeg maar 1200 nummers per jaar. Dat zijn er 3 per dag, oftewel: ik heb gemiddeld 10 minuten per dag muziek aanstaan. Om een of andere reden vind ik het aanzetten van de receiver toch net iets te veel werk.

Maar daarentegen heb ik wel bewondering voor mensen die met veel plezier hun werk uitvoeren, en zich vol overgave storten in het uitdragen van hun passie. En een van die mensen is toch wel Leo Blokhuis. Zijn verhalen bevatten altijd weer van die weetjes waarvan je denkt: hoe kom je er achter.

Het boek beschrijft de verhalen achter 15 nummers. Voor de liefhebber vast een erg interessant werk, maar om eerlijk te zijn: het ging er bij mij tijdens het lezen allemaal weer langs elkaar heen. Ten eerste ken(de) ik de helft van de nummers niet, en bovendien ken ik de groepen / mensen achter de nummers al helemaal niet. Dus eigenlijk komt het er wel op neer dat ik helemaal niet tot de doelgroep behoor, en eigenlijk wist ik dat voordat ik het boek kocht.

Maar ja, ik kon het natuurlijk niet laten, dus ik heb ‘Het Plaatjesboek’ inmiddels al weer op de plank liggen…

Vorige week heeft het boek Continuous Integration een Jolt Award (nee, ik had er nog nooit van gehoord…) gewonnen. En gisteren heb ik het boek uitgelezen. Om maar meteen met de conclusie te komen: nee, ik vind het boek zeker niet ‘het beste boek van 2007′. Maar goed, de winnaar in de categorie ‘General Books’, Beautiful Code, heb ik in de boekwinkel ingekeken, en besloten om hem niet eens te kopen.

Maar goed, terug naar Continuous Integration. Het boek dan welteverstaan. Het boek beschrijft op een vrij hoog (abstractie) niveau waarom je Continuous Integration wilt hebben, wat de requirements zijn, en per requirement (bijv. Continuous Inspection) geven ze 1 of 2 voorbeelden hoe je dat kan bewerkstelligen (’gebruik de Ant task van PDM’).

Op zich zijn de onderwerpen in het boek wel goed gekozen, en is het onderwerp van het boek wel erg nuttig en ook wel iets wat denk ik in vrij veel gevallen een tot nu toe onderbelicht onderdeel is van een software-straat, maar helaas gaat het boek niet verder dan het tonen van de high-level overview. Erg leuk dat ze aangeven dat je elke keer een testdatabase neer moet zetten. Maar euh… hoe organiseer je dat nou goed op het moment dat je 3 merken databases ondersteunt, en je databasevulling afhankelijk is van 1001 variabelen? Dat zijn de dingen die je wilt lezen.

Hetzelfde geldt een beetje voor Code Inspection. Erg leuk dat PDM (of CheckStyle) 180+ checks uitvoert, maar hoe ga je ermee om op het moment dat je project 25.000 meldingen geeft? Het technisch draaien van dit soort dingen is niet de uitdaging, maar het integreren van deze tools in je dagelijkse werkwijze: dat is de echte uitdaging.

Maar het boek zorgt in ieder geval wel weer voor wat awareness voor dit onderwerp, dus dat is dan wel weer positief.

Overigens staat de runner-up van de Jolt Awards, xUnit Test Patterns, geduldig in m’n boekenkast te wachten tot ik hem kan gaan lezen.