Aan het begin van het jaar m’n Empire State Building op m’n vensterbank neergezet. Maar toen ik na m’n vakantie de gordijnen open deed viel me toch wel wat op. Zo paars was ie toch niet?

Blijkbaar zijn die puzzelstukjes van zo’n puzzel niet echt bestand tegen zonlicht…

Of…. is er iets anders aan de hand en zouden flatgebouwen altijd stiekem gewoon paars zijn?

Ik heb echt geen flauw idee waarom die flat op de foto zo’n ontzettend paarse gloed heeft. Volgens mij is het gebouw in het echt groen. Zou het de zonsondergang zijn, de neon-verlichting van het gebouw aan de overkant, of heeft mijn camera hier qua kleurbalans een beetje lopen blunderen?

Een collega vroeg het al: en hoe bevat je nieuwe tandpasta? Nou ja, zo’n vraag kan je natuurlijk alleen beantwoorden met een heuze tandpasta review!

Nou ja, eerst de Colgate MaxFresh met Cooling Crystals Cool Mint maar. Deze tandpasta zit in een ‘gewone’ tube, en bevat als coole feature cooling crystals. Wanneer je de tandpasta op de tandenborstel smeert zie je inderdaad van die stukjes zitten in het enigszins doorzichtige tandpasta. Visueel een pluspunt dus. Bij het poetsen merk je er echter weinig van… Eigenlijk is het gewoon net als gewone tandpasta.

De AquaFresh Iso-active Fluoride Toothgel Tripple Protection Citrus Mint daarentegen ziet er eigenlijk heel gewoon uit. Gewoon een redelijk neutrale effen kleur. Toothgel in plaats van tandpasta, dat merk je wel… ‘t is inderdaad een veel zachtere gel. Geen idee of ik dit nou als voordeel moet beschouwen of niet. Ik heb ook niet kunnen terugvinden of ik nou nog water toe moet voegen… De smaak is wel een beetje wennen, maar tandpasta met citroen-smaak is best ok. Lekker fris. Maar ja, dan de verpakking. Ik was in eerste instantie bang dat ik tandpasta met scheerschuim zou verwarren. Echter, de kans daarop is in de praktijk (zelfs ’s ochtends vroeg) nihil. Maar wat wel een beetje een probleem is: de spuitbus wordt een grote kliederboel… wat een troep… de helft van de tandpasta blijft niet op je tandenborstel zitten, maar komt aan de buitenkant van de bus te zitten. Niet echt een aanrader dus.

Conclusie: ik ga weer gewoon lekker terug naar m’n oude vertrouwde normale tandpasta.

Testverantwoording (om het nog een beetje wetenschappelijk te laten zijn natuurlijk): de tandpasta is gebruikt in combinatie met een Aquafresh Gel Flex tandenborstel (’De nieuwe gel technologie bereikt 3x meer tandoppervlak voor een effectieve reiniging van tanden en tandvlees’) en een Oral-B CrossAction tandenborstel (’Unieke CrissCross borstelharen zijn schuin en in tegengestelde richting geplaatst om tandplak los te maken en te verwijderen’).

Veruit het slechtste boek wat ik in 2008 gelezen heb, misschien wel het slechtste boek in de afgelopen 5 jaar. Zo, da’s eruit, nu nog even de onderbouwing :)

Het boek pretendeert onderwerpen te behandelen die nodig zijn om een stuk (maatwerk) software om te zetten naar een product. Best een interessant onderwerp, waar je best een leuk boek over kan schrijven. Helaas is de auteur daar niet echt in geslaagd.

Het boek begint bij hoofdstuk 1 met een beschrijving van de leven van de auteur. Leuk, maar zet dat alsjeblieft op wikipedia ofzo… Maar goed, het helpt je in ieder geval wel een aantal dingen verderop in het boek begrijpen.

Het hoofdstuk daarna getiteld ‘So What Do I Do First’ gaat over (goh… verassing…) de dingen die je als eerste moet doen…. Zoals het maken van een datamodel (interessante keuze in dit type boek….). En de opmerking dat je ’spec’ tenminste de velden op het scherm, de manieren waarop een gebruiker kan sorteren en de filters waarmee een gebruiker subsets van data kan selecteren moet bevatten. Zo, toch knap van de auteur om dit soort specifieke ‘tips’ te geven terwijl hij echt null (pun intended) afweet van het type applicatie… Het hoofdstuk besluit met een stukje over het normaliseren van data. Hoe je foreign keys gebruikt enzo. Precies de informatie die je zoekt! En uiteraard de uitzondering in de regel: wanneer normaliseer je niet? Performance-redenen (ok, daar ga ik in mee), en wanneer je historische data wilt opslaan (aaaargghhhh…. echt…. Wanneer Codd dit zou lezen, zou hij zich omdraaien in z’n graf).

Eigenlijk had ik het toen al wel compleet gehad met dit boek. In het boek worden een aantal cases gebruikt, en alle cases hebben de volgende gelijkenissen:
- De applicatie is een Visual Basic for Applications applicatie in Access.
- De User Interface is dusdanig crappy dat de applicatie er in ‘93 nog ouderwets uit zou hebben gezien.
- De functionaliteit van de applicatie is van een dusdanig Mickey-Mouse niveau dat de applicatie an sich weinig meerwaarde heeft.
Een uitermate nuttige selectie!

Aan het eind van elk hoofdstuk staat een interview. Dat zou best interessant kunnen zijn, ware het niet dat alle geinterviewden compleet niet interessante applicaties hebben geschreven in Access en die applicatie sinds ‘84 voor $200 proberen te verkopen (goh… verrassende keuze door de auteur).

Hoofdstuk drie bevat nog een ander pareltje: ‘How to Hire a Programmer’ gaat over – hoe kan het ook anders – hoe je een programmeur moet inhuren wanneer je een programma wilt schrijven en je zelf niet kan programmeren (zucht…). Maar anyway… de tips zijn echt geniaal: 1) vraag naar referenties, 2) kijk naar het resultaat van vorige programma’s, en 3) (nu komt ie…): kijk naar geschreven code. En aangezien je zelf niet kan programmeren kan dat een beetje lastig zijn, maar goede code herken je aan de volgende eigenschappen:
- Veel commentaar (met als voorbeeld een stukje code waarbij het commentaar echt een van de meest kansloze stukken commentaar bevat – van becommentarieer waarom je code iets doet, en niet hoe je code iets doet heeft de auteur blijkbaar nog nooit gehoord….)
- Gebruik van duidelijke namen (”Variable names like “glngNewMatterGroupID” are much more descriptive and self-documenting than something like “NMGID”")
- Goede indentatie (met als voorbeeld van een goed geindenteerd stukje, een stukje code van 20 regels met 4 geneste if-statements met 1) geen enkele regel commentaar, en 2) de meest geniaal gekozen variabele namen….)

De tip om je applicatie te ontwikkelen voor een resolutie van 800×600 mag uiteraard ook niet ontbreken in hoofdstuk 3 (met als bonus-tip dat wanneer je zelf op 1280×768 [sic] ontwikkelt en je de applicatie op 800×600 draait niet alles op het scherm past – dank u voor dit inzicht….).

Gelukkig zijn we na hoofdstuk 3 op de helft.

Hoofdstuk 4 gaat over de financiele aspecten. Nou, interessant. Helaas overstijgt dit niet echt het niveau van een gemiddelde Economie I les op de middelbare school (maar die waren tenminste leuk!), maar het is toch altijd wel plezierig om nog eens uitgelegd te krijgen dat je winst de omzet min de kosten zijn, en dat huur onder vaste kosten valt. Ik was het al weer bijna vergeten….

Hoofdstuk 5 gaat over legale aspecten. Tegen alle verwachtingen in weet de auteur hier een nuttige opmerking te plaatsen: huur een professional in!

Tenslotte: hoofdstuk 6 is een verzameling van allerlei nuttige tips die nergens anders in het boek pasten. Zaken over het schrijven van een handleiding (gebruik minimaal 10pt lettertype, maar 11pt of 12pt “wouldn’t hurt” – dat was de informatie waar ik al tijden naar op zoek was….), en over de installer die je moet gebruiken.

Echt, loop dit boek voorbij en lees ‘Eric Sink on the Business of Software‘!

Wat dan wel weer frapant is is dat juist dit boek een ontzettend geniale opmerking bevat (die opmerking zelf was bijna de 25.20 euro waard….):

The world is full of slick ideas that simply aren’t needed by more than a handful of people. On the other hand, the world is full of problems that need solving. And in my experience, once-in-a-lifetime opportunities don’t come along more than two or three times a year.

Toch nog iets positiefs aan dit boek gevonden…

Toen ik ruim 3 jaar geleden m’n appartement kocht, woonde ik in een gemeubileerde studio (en daarvoor in een studentenkamer). Met andere woorden: ik had vrij weinig meubels. Toen ik ging verhuizen heb ik dus voor m’n woonkamer eigenlijk alles nieuw gekocht. En ik heb de inhoud van m’n studentenkamer in m’n slaapkamer geplaatst (bed, kast, bureau, en dan heb je het eigenlijk wel gehad… :)), met de gedachte: dat komt ooit wel een keer.

Begin dit jaar heb ik eindelijk m’n complete slaapkamer vernieuwd. Maar eigenlijk bleef het steeds 95% af: er hingen nog steeds geen foto’s aan de muur :) Ik had inmiddels al een tijdje de lijsten gehaald. Maar van foto’s uitzoeken die aan de muur konden, daar kwam het maar niet van. Nou ja, uiteindelijk toch maar een paar foto’s laten vergroten, en die vorige week opgehaald.

Vorig weekend dus heel druk bezig geweest met het boren van gaten in m’n muur :) ‘t is dan alleen een beetje jammer wanneer je er zondag achter komt dat je geen goede schroeven meer hebt (met een relatief grote platte kop, zodat je de lijsten kan ophangen…). Dus m’n ophangpoging vorig weekend voortijdig moeten staken. Maandag goede schroeven gekocht. Nou ja, ik vond 5×50 mm schroeven best groot voor m’n 6 mm SX6 pluggen, maar volgens het doosje kon het… (en eigenlijk waren dat de enige schroeven met platte kop die langer dan 2.5 cm waren) Nou ja, niet echt dus… 1 van de 3 lukte mij om de schroef er ver genoeg in te krijgen, maar de overige twee schroeven gingen (zelfs met het geweld van een 600W boorhamer in combinatie met een bitje…) er niet in. Blijkbaar niet ver genoeg geboord, of niet goed genoeg uitgezogen. Aangezien ’s avonds het boren in muren niet heel erg leuk is voor je buren, kon ik weer een halve week wachten….

Maar dit weekend kon ik dus weer een nieuwe poging ondernemen. Pluggen eruit geboord, en het gat verder geboord. Nou ja, bij 1 van de 2 dan… Bij de tweede veranderde de plug in een warme plastic massa die goed het gat vulde. M’n boortje met een stanleymes weer een beetje plastic-vrij gemaakt, maar het lukte me niet om verder in de muur te komen. Nou ja, plan B: gat 3 cm lager dan het originele gat. Tadaa… dat lukt wel. De poging om nu de schroeven erin te krijgen lukt nu beter (lees: net). Misschien een beetje overkill om een paar lijstjes op te hangen, maar ja, als ik iets doe, dan doe ik het goed :)

Nou ja, uiteindelijk is het dan toch gelukt op m’n foto’s op te hangen, en is m’n vernieuwde slaapkamer officieel ‘af’!

Met in totaal ongeveer 4.1 kubieke meter kastruimte heb ik voorlopig in ieder geval even genoeg ruimte voor al m’n kleren :)

Coole uitschuifbare nachtkastjes achter m’n bed! Nee, ik heb ze in het afgelopen half jaar nog niet gebruikt, maar daar gaat het natuurlijk ook niet om…

Vrijdag toen ik thuis kwam en in m’n slaapkamer keek (geen idee meer wat ik in m’n slaapkamer wou doen), lag m’n lamp op de grond. M’n eerste gedachte was nog: huh, wat doet die lamp daar? Een paar seconden later: hoe is die lamp daar terecht gekomen. Ik kon eigenlijk niet anders concluderen dat m’n lamp gewoon compleet van m’n plafond gevallen was, blijkbaar… Het wonderbaarlijke was dat de glazen kap een val van 2.5 meter heeft overleefd.

De lamp zoals ik hem vrijdag aantrof.

‘t draadje uit het plafond zag er in ieder geval nog een beetje hoopvol uit…

Het stroom-gedeelte lijkt nog wel vrij intact…

Zondag toch maar eens gekeken wat er nou precies aan de hand was. Blijkbaar hing de lamp altijd al een beetje verkeerd. Het haakje zat in het verlengde van de gleuf waar het haakje doorheen moet bevestigd. Met andere woorden, wanneer het haakje een paar mm naar achteren zou komen, dan zou de lamp vallen. Goh… Je zou er bijna op kunnen wachten :)

Uit nieuwsgierigheid, en voor de zekerheid ook maar eens de lamp in m’n woonkamer gecontroleerd. En ja hoor, ook die was op die manier bevestigd… (op zich heb ik bij het ophangen in ieder geval wel consequent prutswerk opgeleverd!). Toch wel een beetje geluk dat de lamp in m’n slaapkamer gevallen was… wanneer de lamp in m’n woonkamer gevallen was was ie waarschijnlijk dwars door m’n glazen salontafel gevallen…

Oeps… da’s niet helemaal ok…

In de woonkamer was de fix vrij simpel: haakje even 90 graden draaien en klaar.

Zo klopt het haakje in ieder geval weer….

In de slaapkamer was het daarnaast ook weer het stroom aansluiten. Vrij triviaal klusje eigenlijk (bruin uit m’n plafond aansluiten op bruin van de lamp, en blauw uit m’n plafornd aansluiten op blauw van de lamp – en zelfs al zou je dat verprutsen dan werkt een lamp nog steeds :)), maar ‘t blijft toch wel een beetje vreemd… met 230 V spul werken. Allereerst natuurlijk even gekeken of er nog stroom opstond, door middel van een spanningszoeker. En om de spanningszoeker te checken eerst even gecontroleerd of de spanningszoeker niet kapot was door dat ding in een stopcontact te stoppen. Dat is echt best wazig: ‘t ging echt tegen al m’n instincten in om een schroevendraaier in een stopcontact te steken (misschien is dat ook maar goed ook… :)). Ik weet dat ‘t geen kwaad kan, maar ‘t blijft vreemd…

Maar goed, nadat ik voor de 3e keer verzekerd had dat er echt geen stroom opstond was het een kwestie van een paar draadjes bij elkaar klikkken, en alles weer ophangen. En geheel tegen alle verwachtingen in deed zelfs de lamp die erin zat er nog… Niet verwacht dat een lampje ook een val van 2.5 meter zou overleven…

De lamp in m’n slaapkamer, na de herinstallatie