Yesterday, I saw a tweet from Joshua Bloch:

Teaching to the test at M.I.T. http://tinyurl.com/cb4799 . But do they teach ethics?

I’ve only read Handout 1, but I am puzzled by two thoughts:

• Do MIT students really need this? I consider MIT as one of the most prestigious universities in the world, with only super-smart students. I would expect that anyone with a MIT degree would be able to get into any company (solely based on capacity).
• Are the interview questions at Google that simple? I was always under the impression that the interview process at Google was very hard, and that they would only hire very, very smart people. But c’mon, these questions are that simple – I would almost say trivial – that anyone even considering applying for a development job should be able to answer these questions without any problem.

I still don’t know what to think of it… (I almost believe it is fake, but the URL really points to mit.edu…)

When I bought my Miele Black Pearl 2000 back in 2005, I thought that that would be my only vacuum cleaner I would buy for a long time… But, apparently, I was wrong, because this week I bought a new one…

The Roomba is not a ‘normal’ vacuum cleaner, it’s a robot! Not exactly like Rosie in The Jetsons, as he or she (I still don’t have a name for it, suggestions? :)) will only vacuum clean, but hey, it’s a start…

When activated, the Roomba will use AWARE(tm) Robotic Intelligence System to navigate through the room and clean it for you. It will use some clever algorithm to reach everywhere, take a look at these pictures.

The Roomba 560 comes with two virtual lighthouses that you can place between your rooms (at this moment I have placed them on top of my door step, so I can’t close my doors anymore, I’ll find out whether they’ll also work when I place them behind the door step). The Roomba will first clean the first room, and when it is finished, it will pass through the door step and clean the next room. After it has cleaned all the rooms it will return to the first room, and then dock itself to the docking station. When the Roomba starts cleaning, it will activate the virtual lighthouses, and when it is done cleaning it will deactivate them again, how neat!

Another cool feature is the scheduler. You can schedule your vacuum cleaner to clean at a certain time. I’ve set it up to clean my house twice a week. I haven’t seen it in practice yet, but the idea is that it will clean my house while I’m away working. So, my house will be automagically cleaned all the time.

I don’t have it long enough to say whether it really works or not (now I can’t have my stuff laying around on the floor anymore…), but it is very, very cool to see the robot in action (”The only difference between men and boys is the size of their toys”, blah, blah :)). And it sure vacuums a lot better than I do, according to the amount of dust I already found in the dirt bin.

Ok, dit is wel heel erg absurd… Ik zit een beetje te surfen, en kom via een Tweet en een weblogpost op een Facebook profiel waarop een Youtube filmpje staat van een Michael Jackson Dance Tribute in Stockholm. Nou ja, da’s wel even interessant om te kijken, misschien herken ik iets ofzo…

Tsja, ik herken inderdaad wel iets… Het tweede gedeelte is nog absurder: dat is gewoon 100 meter van m’n hotel vandaan (op 3:08 zie je het hotel net niet), en 25 minuten na de flash mob loop ik gewoon op die plek wanneer ik terug kom van de film.

(Voor de personen die hopen dat er als nog allerlei smeuige verhalen komen uit Stockholm: nee, ik heb echt niet meegedaan :) Ik heb hier echt helemaal niets van meegekregen toen ik daar was.)

Ik heb nog ongeveer 900 kronen (90 euro), en die moeten natuurlijk wel op. Dus ik sta vroeg op, en ben al voor 10 uur het hotel uit. Eerst naar het station, om een treinkaartje naar het vliegveld te kopen. Dat zijn de eerste 240 kronen… Het idee is om wat kleren te kopen, en anders wat boeken. Maar aangezien ik voor 12:00 moet uitchecken heb ik niet al te veel tijd. Dus wanneer ik om 10:15 om treinkaartje heb, heb ik nog iets meer dan een uur. Wat wel een beetje jammer is is dat ik aan de verkeerde kant van het station uitstap en me dat natuurlijk pas besef wanneer ik al een spoorbrug overben, en langs het spoor loop. Ik moet dus eigenlijk aan de andere kant van het spoor zijn (daar is de winkelstraat…). Al met al verlies ik 20 minuten door om te lopen. Maar eenmaal op Drottninggatan aangekomen, heb ik eigenlijk tijd genoeg. Snel een winkel in, een t-shirt en een overhemd pakken, beetje hoofdrekenen, 600 kronen. Ja, die heb ik nog. Dus klaar. Al met al kom ik mooi op tijd het hotel weer binnen. Al m’n spul in m’n koffer geschoven, m’n rugzak weer volledig ingepakt. En om ongeveer 12:00 sta ik netjes beneden om uit te checken. Voor het laatst met de metro naar het centraal station, en de trein in. Op het vliegveld staat maar een korte rij, dus dat is geen probleem (wat me wel altijd opvalt is dat hoe korter de rij, hoe langzamer het gaat, de rij op Schiphol is 4x zo lang, maar gaat ook 4x zo snel. Mijn hypothese is dat het wachten voor het inchecken op een vliegveld een constante tijd kost, zou hier onderzoek naar gedaan zijn?). Wanneer ik bij m’n gate aankom heb ik nog 45 minuten voordat we gaan boarden.

We vliegen terug in een 737-700 van maximaal een paar maanden oud. Eerste keer dat ik vlieg met een vliegtuig met schermen boven de stoelen waarop in-flight-informatie te zien is. Geen idee wat je er aan hebt om te zien dat je inderaad op 12.192 meter vliegt (dat blijft ie trouwens echt heel netjes doen, de afwijking is meestal maar een paar meter), maar cool is het wel (en je hebt tenminste wat te doen…).

Op schiphol aangekomen krijg ik meteen weer de bevestiging waarom het OV in Nederland zuigt. De trein naar Utrecht heeft 10 minuten vertraging, en het is nu 2 minuten na de oorspronkelijke vertrektijd. Wanneer ik wil gaan instappen gooit de conducteur 2 meter voordat ik de deur bereikt heb de deuren dicht. Wacht nog even 30 seconden en rijdt dan weg. Ach, laat ik er verder maar geen woorden aan vuil maken…

’s Avonds kijk ik om de vakantie echt af te sluiten nog even Fucking Amal, het blijft een geniale film…

Terugblikkend een paar random gedachten:
- Dat die metro-lijnen ‘door-elkaar’ lopen is juist geniaal. Je zult in de praktijk nooit overstappen van de groene lijn de ene kant op naar de groene lijn de andere kant op. Met het overstappen moet je dus in de normale situatie altijd naar het andere perron toe. In de Stockholm-situatie heb je bij het overstappen 50% kans dat je alleen maar over hoeft te steken. Verder rijden bij die haltes waarbij je kan overstappen de trams per perron dezelfde kant op. Dus wanneer je naar het centraal station wil ga je naar het perron richting het centraal station, en kan je de eerste tram nemen die aankomt. Achteraf gezien hebben ze er waarschijnlijk wel over nagedacht :)
- Vloerverwarming in de badkamer is cool. Dat wil ik later ook als ik groot ben. Lamp in de spiegel in de badkamer ziet er wel cool uit, maar is super onhandig (wanneer je in de spiegel kijkt zit je de hele tijd recht in 50 watt verlichting te staren…). Dus dat wil ik later niet…
- Ik ben echt blij met m’n hotel-keuze. Het Sheraton en Hilton zaten ook in-budget (de prijzen van hotels in Stockholm vallen erg mee!), maar ik ben blij dat ik daar niet voor gekozen heb. Die liggen aan grote doorgaande 4-baans wegen, wat mij betreft niet echt een ideale ligging. Het Scandic Anglais hotel daarentegen ligt op een ideale locatie: de straat zelf is redelijk rustig. Op 1 minuut van de metro af, op loopafstand van zo ongeveer alles, in het up-town gedeelte van Stockholm. Absoluut een van de beste hotels waar ik in de afgelopen 5 jaar geslapen heb.

De laatste volledige dag. Ik heb nog een aantal gedeeltes niet gezien, dus vandaag is een mooie dag om die plaatsen te bezoeken. Ik besluit eerst naar Kungsholmen te gaan, het eiland aan de westkant. Ik stap ergens midden op het eiland uit en wandel weer naar het centrum toe. Weinig spannends te zien. Een saai park, een saai politie-hoofdkantoor, en saai raadhuis. Mijn uiteindelijke doel is het ’stadshus’, de plek waar de Nobelprijzen worden uitgereikt. Architectureel niet echt heel erg interessant, maar er zijn in ieder geval weer mensen :)

Ik ga met de metro naar het universiteits-terein. Beetje vaste prik aan het worden, maar het is altijd wel interessant hoe een universiteits-campus er nou in een andere stad uitziet. Het is best wel een lang stuk met de metro, en achteraf gezien ligt het ook eigenlijk buiten de stad zelf. De campus is uitgestrekt, en heel erg groen. Maar vooral: heel erg uitgestorven. Het is best wel spooky dat je een groene vlakte hebt, met af en toe eens een gebouw waarin alle lampen branden, maar waarin zich maar 1 of 2 mensen bevinden. Uiteindelijk vind ik ergens een bordje met wat openingstijden op een gebouw: van 29 juni tot 6 augustus is alles gesloten. Wel vreemd. Op de UT had je in de zomermaanden geen college’s, maar werknemers, PhD studenten en afstudeerders kwamen er gewoon, het was dus wel rustiger in de zomermaanden, maar het was er zeker niet leeg.

Een halte terug richting het centrum was Tekniska Högskolan, klinkt een beetje als de technische hogeschool. Zou die wel open zijn? Ik stap uit, maar ik loop eigenlijk een beetje de verkeerde kant op.. :) Dus een kwartier later ben ik bijna bij m’n hotel in plaats van bij de technische hogeschool. Nou ja, ik zal het nooit weten dus. Geen zin om helemaal terug te lopen, dus eventjes kort een pauze gehouden op m’n kamer.

Daarna naar het zuidelijke eiland gegaan: Södermalm. Ik kan hier kort over zijn: als toerist heb je hier niets te zoeken. Wanneer ik in een park op een bankje zit hoor ik achter me wat muziek en een omroeper zie via een luidspreker meldt dat de halve finale gaat beginnen. Er vanuit gaande dat het de lokale Idols-halve-finale is ofzo ga ik even kijken (stel je voor dat je op die manier de nieuwe Abba meemaakt, dat wil je toch niet missen…). Dat blijkt een beetje tegen te vallen: het is de halve finale van een jeu-de-boule wedstrijd.

’s Avonds maak ik nog wel even een rondje centrum, maar eigenlijk ben ik te moe om het helemaal bewust mee te maken.

Vandaag wordt mijn Uppsala dag. Uppsala is een universiteits-stadje 60 kilometer ten noorden van Stockholm. Aan de unversiteit aldaar is Uppaal ontwikkeld, een programma dat we aan de UT gebruikt hebben voor het vak Systeemvalidatie. En aangezien dat een van de weinige 10′en aan de UT was heeft Uppaal en Uppsala altijd een bepaalde aantrekkingskracht gehad. Dus ideale mogelijkheid om er eens langs te gaan. Het kan natuurlijk alleen maar gaan tegenvallen, maar ja, dat moet dan maar :)

Ik sta om tien voor half twaalf op het centraal station. Op het grote aankomst en vertrekbord staat een trein van 11:30 naar Uppsala en verder om 12:11 en 13:11. Maar bij die vertrektijden staat er naast Uppsala ook nog iets anders. M’n wat betekent dat, en moet ik daar rekening mee houden? Nou ja, eerst maar eens een kaartje kopen. Bij de 15 loketten staat echt een superrij, wanneer ik 10 minuten later een kaartje voor de rij heb weten te bemachtigen zie ik dat er nog ongeveer 45 wachtenden voor mij zijn. Om 10 voor 12 ben ik aan de beurt, en koop ik een kaartje. Inmiddels heb ik zelf uitgevogeld dat die termen naast Upssala andere plaatsnamen zijn, en dat de trein van half blijkbaar een andere route neemt, dus voor mij niet zo interessant. Wat wel interessant is: twee enkeltjes zijn goedkoper dan een retourtje. Lekker vreemd prijsbeleid… Ik betaal 174 kronen voor het kaartje en daarmee mag ik binnen een uur na aanschaf naar Upssala toe, en mag ik binnen 24h weer terug naar Stockholm.

Ik heb nog mooi 15 minuten om de trein op te zoeken en een plaats te zoeken, dat kan slechter uitkomen. Spor 3 is zo gevonden, en op elk waggon staat dat hij bedoeld is voor Stockholm – Upssala, nou, dat zal dan wel. De trein hier is ruim, schoon en rustig. Uitklaptafeltje, plastic zakjes (kotszakjes?). Ook zijn er verschillende tafeltjes aanwezig (60cm breed ofzo). Geen stroom. Maar ja, m’n laptop doet 6.5 uur met z’n accu, dus dat heb ik ook niet nodig. De treinreis gebruik ik om te typen, de hele tijd naar buiten kijken is ook zo saai.

Wat wel grappig is: in dit high-tech land kliederen conducteurs gewoon met een pen op je kaartje om het ‘af te stempelen’. Je zou verwachten dat ze met een cool aparaat in ieder geval de tijd en de GPS coordinaten ofzo in het kaartje stempelen, maar nee, dat valt even tegen :)

In Uppsala aangekomen blijkt mijn originele verwachting (klein gezellig universiteitsstadje) niet helemaal op te gaan (achteraf gezien snap ik ook niet waarom ik een klein stadje verwachte, ik had in m’n hoofd zitten dat er 30.000 mensen woonden, maar in het echt zijn het er bijna 200.000 – ‘t is de 4e stad van Zweden). Ik volg de massa naar buiten en kom in een grote bouwval terecht. Blijkbaar zijn ze de komende 4 jaar nog bezig met onderhoud van het stationsplein. Ik loop iets verder en kom in een winkelcentrum terecht. Wel leuk natuurlijk, maar niet echt iets waar ik voor gekomen was. In het winkelcentrum vind ik een boekenzaak, en hier hebben ze wel Informatica-boeken. Selectie is vrij klein (kleiner dan bij Broese), maar wel anders. Een boek over model checking zul je bij Broese niet snel vinden. Even een klein prijsvergelijkend onderzoek gedaan: Informatica-boeken zijn hier duur. 50-70 euro is geen uitzondering, dus in tegenstelling tot in Dublin wordt het hier dus niet echt boeken inslaan :) Ik loop weer verder en kom in een winkelstraat terecht. Lekker breed, winkels zijn 2 verdiepingen hoog, verder niet zo heel erg spannend.

Ik besluit eens een Max in te duiken, dat is de Zweedse tegenhanger van de Mac. Bij elk menu staat aangegeven wat de CO2-kosten zijn, over MVO gesproken :) Wist je dat een hamburger-menu zorgt voor 2 kg CO2? Nee, ik ook niet. Ik doe uiteraard heel mileu-bewust en bestel een vis-burger (slechts 500 gram CO2 uitstoot) (ok, dat was het enige zonder kaas…). Alles is BTO, dus het duurt 7 minuten voordat hij klaar is. Maar ik snap nu wel waarom de Mac’s hier leeg zijn, en de Max’s vol: de prijs is iets hoger (7 euro voor een menu…), maar de kwaliteit ligt ook een stuk hoger.

Ik bezoek verder nog een kerk en het kasteel. Van de universiteit is weinig te merken. Ik loop weer langzaam terug naar het station, en mooi 10 minuten voordat de trein vertrekt kom ik aan.

In het hotel aangekomen eventjes een beetje uitgerust, en toen de regen weer opgehouden was de stad maar weer ingelopen. Ik liep dit keer eens een andere kant uit (de kant die ik gisteren wou uitlopen naar de bioscoop). Binnen 500 meter van het hotel was ik al twee bioscopen tegengekomen. Met bij de tweede de premiere (?) van de nieuwe Harry potter. Inclusief rode loper, en allemaal wazige lui die zich als tovenaar enzo verkleed hadden. Verder kwam ik ook nog twee optochten/demonstraties voor/tegen/iets-te-maken-hebbende-met Iran.

Gisteren na een langzame start eerst weer eens een museum bezocht: in een of andere kunst-hal (Lijevalchs Konsthall) was een tentoonstelling over 50 jaar Ikea. Op de kaart gekeken waar dat was, blijkt dat zo ongeveer naast het Vasa museum te zijn. Nou ja, ik ken de route in ieder geval.. Op die plek staan trouwens een stuk of 10 musea op een kluitje.

Op de weg er naar toe nog even gerealiseerd dat ik zowel m’n zonnebril als m’n paraplu in het hotel vergeten was, niet echt handig. Onderweg kwam ik nog langs Sture-Gallarian, het winkelcentrum van het district waar ik zit. Qua grootte is het Winkelcentrum Kanaleneiland groter, dus dat schoot niet zo op.. Wel een boekhandel gevonden, toch altijd interessant om daar even in te kijken. Om een of andere reden heb ik geen enkel Informatica-boek gevonden, dus de schade bleef beperkt tot 2 boeken…

Bij de kunsthal aangekomen krijg ik een Ikea button (je weet wel, zo’n ding uit Office Space) zodat ze kunnen zien dat je betaald hebt, eigenlijk best wel een grappig idee. Ik volg de pijl en sta in de eerste ruimte. Alles in het Zweeds. Oeps. Na een minuut ofzo kom ik erachter dat ze ook een Engelse vertaling van de tekst op A4’s die ze naast de deur hebben liggen hebben. Dat scheelt. Zweedse woordjes lezen op het moment dat je enigszins kan afleiden wat het moet zijn is 1 ding, maar complete verhalen over de geschienenis van Ikea is toch wel even iets anders.

Aan de ene kant wel interessant om het een en ander te weten te komen van de geschiedenis van Ikea, maar aan de andere kant: dat had ik ook uit een boekje kunnen halen. Of misschien is er ook wel een Wikipedia pagina van (ik typ dit in de trein naar Uppsala – zonder internetverbinding, dus ik kan het niet checken). In de verschillende ruimtes staan verschillende Ikea meubelen uit verschillende tijden. Wel grappig wanneer je je eigen dekbedovertrek die ik aan het begin van m’n studie heb gekocht in een museum ziet hangen :)

Na het museum was het shop-tijd: het is hier toch best wel koud, en ik heb maar 1 trui bij me, dus eigenlijk had ik wel een extra trui nodig. Waar beter, dan in de H&M in Stockholm, toch? Nou ja, dat bleek wel een beetje tegen te vallen. Ik ben in ieder geval geen trui tegengekomen. Maar ik vraag me ook wel een beetje af of ik wel in ‘de’ H&M ben geweest; d’r zijn er hier best veel. Maar ja, ik had toch een trui nodig… Dan maar weer het winkelcentrum ‘Gallarian’ in, ‘het’ winkelcentrum van Stockholm. Wat er nou zo bijzonder aan is weet ik niet. Het is echt lang niet zo indrukwekkend als Palladium in Praag. Daar uiteindelijk bij Esprit wel een mooie trui gevonden (nog in de reclame ook :) – wat wil je in de zomer…), maar goed, die had ik dus net zo goed in Utrecht kunnen kopen… Die reclame bordjes waren wel grappig. Je hebt overal ‘rea 30%’ enzo bordjes, dus 30% korting. In de NK hingen overal ‘realisation’ bordjes. Om een of andere reden had ik niet echt door dat rea blijkbaar een afkorting was van realisation, maar dacht ik dat ze aan het verbouwen waren :) De NK is wel een vrij chique warenhuis zeg.

Het weer is wel een beetje wazig. Dinsdag was het best koud, de hele dag een trui en een jas aangehad. Maar woensdag was het weer superwarm, de hele dag in een t-shirt rondgelopen.

Nog een beetje in de stad rondgehangen, en daarna teruggegaan naar het hotel. ’s avonds eerst wat gegeten in een best leuk restaurant. Daarna naar Hotorget geweest, daar zou een van de grootste bioscopen van Stockholm te zitten. Nou ben ik qua bioscopen niet echt veel gewend (de Hanzehof in Zutphen en de Rembrandt in Utrecht schijnen nou niet echt hele grote bioscopen te zijn…), maar ik vond 14 zalen toch best wel groot.. Wat ook wel erg handig was: boven de kassa’s hingen allemaal LCD schermen met daarop de films die draaide met per film de lengte, de prijs, de starttijd en werd realtime bijgehouden hoeveel kaartjes er nog waren. Misschien heel gewoon, maar ik vond het wel nifty. Nou ja, ik kon kiezen uit een stuk of 10 films waarvan een paar Zweedse, Ice Age 3 in het Zweeds. Qua films die ik qua naam kende STar Trek, Terminator Salvation en Transformers. Nou ja, dan maar Terminator Salvation. Het was ongeveer 8 uur; de film zou om 21:20 beginnen. Ik ben niet helemaal wakker, want ik zie daar niet zo’n groot probleem in. Niet realiserend dat die film dus pas om half twaalf afgelopen zou zijn bestel ik m’n kaartje. Nog even een uur gedood door een beetje rond te wandelen, en om 21:04 stap ik de bioscoop weer binnen. Of althans, dat dacht ik. Op zo’n klok buiten stond dat het 21:04 was. Toen ik wel heel lang in een vrij lege zaal zat pakte ik er even een foto bij van dat gebouw waar die klok ook opstond: die klok liep dus een kwartier voor… Nou ja, uiteindelijk begon de film.

En toen stond ik dus om 23:30 in het centrum van Stockholm – in de regen. Nou ja, dan ben je wel blij dat je een metro-kaartje hebt :) Inmiddels weet ik de weg in het centrum wel redelijk te vinden, dus ik hoefde niet in de stromende regel veel uitzoekwerk te verrichten. Ook om 23:30 rijdt er nog elke 3 minuut en 20 seconden een metro naar het hotel, dus dat is wel fijn.

Vandaag begonnen met een trip naar de Ericsson Globe. Eens kijken hoe de architectuur daar was. Nou, om heel kort te zijn: dat viel tegen. Toen ik uit de metro stapte (bij het station Globen) had ik verwacht dat alles wel duidelijk aangegeven stond. Maar uiteindelijk maar een willekeurige kant opgelopen (dat werkt meestal wel goed..). Toen ik nog een keer keek of er al iets weergegeven was keek ik voor de grap ook eens omhoog; ik stond er recht voor. Het gaat hierbij om het grootste bolvormige bouwwerk ter wereld. Je zou zeggen dat dat een ware attractie is, en dat het gebouw door de omgeving ‘ondersteund’ wordt. Maar het was bijna compleet uitgestorven (ik was denk ik de enige tourist, ik kwam alleen wat verdwaalde Zweden tegen), en de omgeving bestond uit saaie jaren 80 gebouwen en was veel te vol gebouwd. Dat weten die Spanjaarden toch wel een stuk beter te doen met hun Olympisch stadium in Barcelona.

Maar wel leuk dat ik geweest ben, voor het eerst m’n 10-22 mm objectief gebruikt, toch leuk dat die bol er helemaal oppast. Het idee was om naar het Vasa-museum te gaan met de metro (ik heb nou eenmaal zo’n kaart, dan zal ik hem gebruiken ook). Daarvoor moest ik overstappen bij het centraal station. Dus wanneer ik uitstap en een beetje verdwaald rond sta te kijken blijkt dat de blauwe lijn (die ik nodig heb) gesloten is in verband met een verbouwing. Dus dan maar te voet, het is immers maar 1 halte.

Centraal station heeft nogal veel uitgangen, 1 willekeurige genomen en een willekeurige kant opgelopen. Uiteraard precies de verkeerde kant opgelopen, zodat toen ik de kaart erbij pakte om te kijken waar ik was en of ik de goede kant opliep, ik weer zo ongeveer terug kon lopen. Tijdens het lopen nog even in een of andere winkelcentrum terecht gekomen waar een KTM X-Bow stond, in Hoogh Catherijne staat maximaal eens een keer een nieuwe Ford Fiesta. Wanneer ik aan de andere kant van het winkelcentrum weer naar buiten loop kom ik bij een opera huis (ofzo). Omdat het gebouw er wel enigszins leuk uitziet maak ik een foto. Of, althans, probeer ik een foto te maken. Maar om een of andere reden werkt m’n camera niet meer. Eigenlijk alles lijkt het te doen (scherpstellen, LCD scherm bovenop), behalve foto’s maken en foto’s terugkijken. Camera aan / uit gedaan, objectief eraf en er weer op, Compact Flash kaartje eruit en er weer in. Niets werkt. Begint het nog te regenen ook… Nou ja, dat kon er ook nog wel bij. Wanneer ik even later sta te schuilen omdat het wel heel erg hard begint te regenen, kijk ik toch nog naar m’n camera. Ander objectief erop, maar ook dat helpt niet. Batterij eruit en er weer in: he, hij doet het weer. Het regenen is inmiddels ook weer opgehouden, dus ik heb een beetje voor niets m’n paraplu erbij gepakt.

Bij het museum aangekomen wacht me een volgende verrassing: een rij die tot ver buiten de deuren rijkt. Dit moet de eerste keer zijn dat ik 25 minuten in de rij heb gestaan om een museum binnen te komen. Eenmaal binnen is het best wel vreemd. Het enige (van enig formaat) wat in het museum staat is het schip. Maar verder wel een leuk opgezet museum. Niet echt heel erg spannend allemaal, zo veel valt er natuurlijk niet te vertellen over een schip dat 400 jaar na 20 minuten na de terwaterlating in de haven zelf is gezonken. Dit overtreft nog zelfs de Titanic. De eigenlijke conclusie – dat Zweden eigenlijk prutsers zijn in het bouwen van schepen – kwam niet in de tentoonstelling ter sprake. Vast en zeker als oefening voor de bezoeker gelaten ;) Het schip zelf ziet er eigenlijk net zo uit als in het Unreal Tournament level, met 1 groot verschil: in UT kun je makkelijk springen op de lower decks, in het echt moet zelfs ik bukken.

Buiten aangekomen regent het weer, en best hard dit keer. Dus paraplu open, en lopen maar. Ik loop eigenlijk vrij rechtstreeks naar het hotel, geen zin om nog meer omwentelingen.

In het hotel aangekomen even in de bar gezeten met m’n laptop. Dit keer was het qua laptops redelijk rustig, slechts een stuk of 4-5. Wel allemaal van die hippe MacBooks en netbooks, dus wat dat betreft blend ik wel vrij goed in het publiek ;) Na een uurtje weer de stad ingedoken om te eten. Ergens in het centrum beland bij een soort van Griek / Turk ofzo, nou ja, ‘t was er redelijk druk, ‘t eten was acceptabel. Ach ja, ‘t is beter dan de Mac zullen we maar zeggen. Dat is altijd wel het minst leuke van alleen op reis: het avond-eten. Je gaat niet echt gezellig in je eentje eens lekker uiteten.

Na het eten weer een beetje gaan lopen. Bij een kade aangekomen en daar nog even een kwartiertje ofzo gekeken naar bootjes die aan het varen waren terwijl de zon bijna onderging. Uiteindelijk dacht ik weer de goede kant op te lopen richting het centrum, maar volgens mij achteraf gezien niet echt. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: na weer wat omwentelingen was ik om 22:00 weer thuis. Beetje laat, en ik was ook best wel moe na zoveel lopen / staan. Het feit dat ik overdag m’n fotorugzak bij me had met daarin m’n camera en objectieven schoot ook niet zo op, de hele dag met 7 kilo op je rug merk je toch wel… Morgen maar eens alleen de Ixus mee.

Lezersvragen:
- Nee, ik heb geen GPS tracker bij me. Maar goed, een beetje richtingsgevoel valt wel te trainen :) En bovendien is dit veel leuker. Zo kom je ook nog eens op plekken waar je anders niet snel zou komen.
- Het aantal (aantrekkelijke) blondines. Tsja, ik heb er geen statistieken over opgezocht, maar het aantal blondines ligt wel een stuk hoger dan in Nederland. Maar om een of andere reden had ik verwacht dat het aantal blondines de 100% zou benaderen, maar dat is lang niet zo. Toch maar even opgezocht: in Zweden is het aantal blondines 50%. Maar goed, in het centrum heb je natuurlijk ‘last’ van toeristen die de percentages om zeep helpen. Ook in Utrecht krijg je waarschijnlijk andere resultaten wanneer je kijkt naar het centrum, Ondiep of – ik noem maar wat – Kanaleneiland ;)

De random dingen van vandaag:
- Er zijn ook dingen die niet duur zijn in Stockholm. Parkeren bijvoorbeeld (nog geen 1.5 euro per uur!), of een MacShake (1.90 euro)
- Metro’s rijden vrij raar. Op een peron zowel de groene als de rode lijn (en op het andere peron de groene en de rode lijn de andere kant op). En metro’s rijden links in plaats van rechts, dat zal vast en zeker wel wat te maken hebben met het feit dat ze tot 1967 in Zweden links reden op de weg.

Vanmorgen veel te vroeg opgestaan, om een beetje op tijd te zijn op Schiphol. Ik vloog pas om 12:10, maar liever iets te vroeg dan te laat. Zeker na m’n Dublin ervaring… (het falen van het OV toen was de directe aanleiding van het besluit om een lease-auto te nemen; lekker irrationeel natuurlijk, want ik ga echt niet met de auto naar Schiphol…). Maar tegen alle verwachting in hoef ik maar 1 minuut te wachten op de bus, en kan ik op het station in de klaarstaande trein springen. Dus om 10:20 sta ik al op Schiphol. Het kost me 50 minuten om in te checken en om naar de gate te lopen, dus ik heb nog 20 minuten om te doden.

De vlucht zelf is niet zo heel erg interessant (ja, nog oninteressanter dan de vorige alinea…), dus om iets voor 14:00 landen we op het Stockholm. Nou ja, 40 kilometer van Stockholm zelf eigenlijk. Na het landen eerst maar eens wat geld pinnen. Lang geleden dat ik in een land geweest ben zonder Euro (toch wel handig eigenlijk..) (even Tsjechie niet meegerekend). Dat bleek toch iets lastiger dan verwacht: m’n pasje gaat niet in de automaat. Na 3 pogingen m’n ING pasje maar eens geprobeerd, maar ook die werkt niet. De persoon achter me brengt uitkomst: ‘You’re not from Sweden right, you have to insert the card upside down.’ Ach ja, weer wat geleerd… gelukkig stonden er na mijn pin-actie maar 10 mensen in de rij… oeps.. sorry.

Er zijn een aantal manieren om van het vliegveld naar Stockholm te komen. Omdat ik even geen zin heb in allerlei gedoe kies ik voor de makkelijkste oplossing: de express-trein. Best wel duur (4x zo duur als het enkeltje Utrecht-Schiphol, terwijl die trip 1.5x zo lang is). Maar goed, dan heb je ook wat :) Bij elke stoel heb je een stopcontact, en in elk coupe hangen twee LCD schermen waarop het laatste nieuws getoond wordt. Ook wel grappig: in de trein is een kinder-voed-ruimte ingericht. Ik had al wel gehoord dat die Zweden vrij ver gingen op dit punt, maar zo ver… Twintig minuten later sta ik op het Centraal Station in Stockholm. Gisteren al uitgezocht dat ik voor de metro eigenlijk twee opties heb: een 7 dagen-kaart kopen voor 260 kronen, of voor 180 kronen een 10-strippenkaart (voldoende voor 5 ritten in het centrum). Ik besluit maar voor het eerste te gaan. Met m’n net nieuwe kaart ga ik op zoek naar het juiste station waar ik naar toe moet. Dat blijkt maar 1 halte te zijn (misschien had ik dat toch moeten uitzoeken voordat ik die kaart kocht…). Een halte verder stond ik dus weer buiten; na een korte zoektocht van 10 minuten ofzo vind ik het hotel.

Ingechecht, draadloos internet geactiveerd, m’n ouders even via MSN op de hoogte gebracht dat alles ok was, en daarna de stad ingewandeld. Zonder voorbedacht plan en zonder op de kaart te kijken een kant opgelopen die volgens mij richting het centrum moest zijn. Normaal gesproken heb je in een stad redelijk steun aan een rivier die er door heen stroomt, dat is altijd een goed orientatiepunt. In Stockholm werkt die tactiek echt totaal niet. Omdat de stad bestaat uit allemaal eilandjes heb je bijna altijd wel een brug voor/achter/links/rechts van je, dus daar schiet je echt niets mee op… Beetje rondgelopen om een algemene indruk te krijgen. Uiteindelijk nog in het oude centrum beland, daar een rondje gelopen, en toen weer terug gelopen. Omdat het natuurlijk veel leuker is om dit zonder plattegrond te doen ook de terugweg naar het hotel zonder plattegrond geprobeerd te doen. Dat ging op zich wel redelijk, totdat ik bij een stuk uitkwam waarvan ik wist dat ik er 5 minuten geleden ook al geweest was.. Had ik een rondje gelopen, hehe. Toen maar een algoritme gebruikt dat altijd werkt: dan maar compleet de andere kant uit. Dat werkte beter, en toen inderdaad gewoon zonder plattegrond de weg terug gevonden. Uiteindelijk toch nog bijna 3 uur gelopen.

’s Avonds het rustig aan gedaan. Laatste dagen weinig geslapen, dus ik ben best uitgeput. Dus eigenlijk alleen dit stukje geschreven, en wat lopen internetten. Het idee was dat ik nog een plan ging maken voor de rest van de week, maar dat gaat nu niet meer gebeuren… Maar ik heb in ieder geval een aantal zaken die ik zeker wil bekijken (Ericsson Globe, Vasa museum, Nobel-museum, H&M, en ik heb ook nog iets gezien over een Ikea tentoonstelling), dus ik kom morgen de dag wel door.

Paar random dingen die me zo op het eerste gezicht opvallen:
- Zweden spreken absurd goed Engels.
- Het verkeer is heel erg rustig. Het staat continu vast, maar niemand loopt te toeteren of probeert nog net door rood te rijden om zo een compleet kruispunt te blokkeren. Uiteraard veel volvo’s (een V70 lijkt de default-auto te zijn), maar ook nog best wel veel andere auto’s (wel absurd veel high-end auto’s, ik ben meer Porsches, Ferrari’s en Masserati’s tegengekomen dan Volkswagens of Peugeots).
- Tot nu toe is alles wat ik tegen ben gekomen duur. Prijzen lijken een beetje op die van Praag. Maar de Zweedse kroon is 2.5x meer waard dan de Tsjechische…
- Zweeds is best goed te lezen, maar niet te verstaan.

Vandaag weer eens een interessante aankoop gedaan. Een Nespresso apparaat. Op het eerste gezicht een beetje vreemd omdat ik bijna geen koffie drink, maar ja, je moet wat he?

Ik zat een beetje te twijfelen tussen een Lattissima en een Essenza. Die Lattissima is wel erg cool met die cappuccino functie, maar ja, het probleem is: ik zie mezelf niet elke keer een halve liter melk kopen om een cappuccino te maken. Dus uiteindelijk maar de ‘verstandige’ keuze gemaakt en het maar gehouden bij een Essenza. Wel met een Aeroccino.

Vanmiddag maar meteen wat koffie gekocht bij de Beijenkorf, maar wat is dat een gedoe zeg. Zo’n over-the-top beleefde dame die je ‘aankoop begeleid’. Nee, geef mij maar gewoon een zelfbediening-supermarkt. Gezien Youp’s column ben ik niet de enige die daar zo over denkt :) Maar goed, ik heb voorlopig even voldoende koffie…

Thuis aangekomen het apparaat uitgepakt; je merkt wel aan alles dat ze een premium-product proberen neer te zetten. Handleiding in een klappertje, en hoewel het aparaat de entry-line is ziet het er echt een solide en goed afgewerkt uit, de knopjes voelen goed aan, het sluitmechanisme geeft vertrouwen, etc. Die Aeroccino is ook erg mooi. De manier waarop die twee spateltjes werken is echt over nagedacht, daar hou ik wel van.

Nou ja, dan de koffie zelf. Tsja, ik had gewoon wat koffie op de gok gekocht. Blijkt dat Nespresso koffie in nog kleinere kopjes dan Senseo moet (3x zo weinig!), en dat je voor een gewone Senseo hoeveelheid ‘Lungo’ spul nodig hebt. Nou ja, ik durf een espresso nog niet aan, dus m’n eerste kopje koffie is een ‘gewone’ cup als Lungo gezet, met melk-en-suiker, in een Senseo kopje. Waarschijnlijk zo fout als het maar kan, maar goed, niet zo boeiend :) Hij smaakt best goed, maar het is wel even wennen.

Op Wikipedia lees ik dat ik het helemaal verkeerd doe: door zo’n kopje als Lungo te zetten wordt de koffie bitterder dan de bedoeling is. Nou ja, weer wat geleerd. Tegen de avond is het tijd voor de tweede poging. Dit keer maar gewoon een espresso maken dan. Gatver, wat is dat spul niet te zuipen zeg :) Maar gelukkig ’s middags nog gelezen dat je er wel gewoon water bij kan voegen. Dus na 1 slok maar 40 ml water toegevoegd om zo een cafe americano te maken. Zo, dat smaakt een stuk beter (en is inderdaad niet zo bitter als ’s middags). Achteraf gezien had ik beter een Long Black kunnen maken (nou ja, met melk en suiker dan :)), dan had ik tenminste nog zo’n leuk schuimkraagje. Nou ja, de volgende keer dan maar..